Bónorð í Borginni

Það var venjulegur föstudagur. Allt gekk sinn gang. Heimasætan vaknaði snemma við vekjaraklukku húsbóndans en sneri sér jafnskjótan við á hina hliðina og hélt fegurðarblundi sínum áfram. Húsbóndinn snaraði sér í jakkafötin, tók lestarkortið sitt, tölvuna sína og gekk út í daginn stóra. Sólargeislarnir héldu áfram að rísa þar til að þeir voru komnir óþægilega nálægt andliti heimasætunnar svo hún neyddist til þess að fara fram úr. Hún staulaðist á fætur og gekk fjögur skref í átt að klósettinu, þurrkaði stírurnar úr augunum og leit á klukkuna, hálf tólf! Hún hafði alls ekki ætlað sér að sofa svona lengi og bölvaði leti sinni. Hún hóf því samviskubitið þrif á íbúðinni sem tók akkúrat tuttugu mínútur sökum stærðar íbúðarinnar. Þvotturinn var tilbúinn, það er að segja að þvottinum hafi verið safnað saman í bláan Ikea poka og var hann tilbúinn til flutnings á kínvesku þvottastöðina. Sökum þess hversu utan við sig heimasætan gat verið setti hún bláa Ikea pokann upp við útidyrahurðina svo hún myndi nú örugglega muna eftir því að taka hann með sér á leiðinni út.

Við þessar pælingar fékk hún skilaboð í símann sinn um að hitta húsbóndann í hádegismat í miðborginni. Við það veðraðist hún öll upp, skellti sér í sturtu, klæddi sig í fínu bleiku hettupeysuna og grænu strigaskóna, fann lestarkortið sitt, klofaði pent yfir Ikea pokann góða og skellti sér í B lestina sem fór á 42.götu þar sem að stefnumótið átti sér stað. Hún elskaði að klæða sig í liti þegar að hún átti leið um þetta jakkafatahverfi, bara svona til þess að nudda því upp í vinnandi fólki að hún ætti frí þennan daginn.

Hún hitti húsbóndann og saman fengu þau sér dýrindis burrítu áður en að hann þurfti aftur til vinnu. Hún hélt ævintýraförinni áfram, skellti sér á Tímatorgið góða þar sem að hún horfði á maurana úr fjarlægð, magnað hvað margir komast fyrir á svona litlu torgi. Algerlega grunlaus skundaði hún heim til sín, bölvaði gleymskunni og Ikea pokanum, hlammaði sér í sófann og rúntaði á milli sjónvarpsstöðva. Húsbóndinn mætti heim, óvenju kátur en heimasætan hélt að það væri bara vegna þess að það væri föstudagur. Hún var varla búin að sjá úrslitin úr Amerísku módelkeppninni þegar að húsbóndinn opnar tvo bjóra, tekur tölvuna sína og stingur upp á því að þau myndu horfa á sólina setjast yfir borginni góðu uppi á húsþaki hjá þeim.

Heimasætan nennir því engan veginn, enda loksins búin að finna stellingu í sófanum en ákveður að skella sér með, vefur teppið utan um sig, hoppar í ullarinniskó húsbóndans og eltir hann upp. Saman horfa þau á sólina syngja sitt síðasta þennan daginn og komast ekki yfir fegurð bogarinnar sem þeim þykir svo vænt um. Húsbóndinn er með sérkennilegan lagalista tilbúinn og heimasætunni þykir tónlistarvalið heldur væmið fyrir ekki stærra tilefni en bjórsopa uppi á þaki en ákveður að vera ekkert að minnast á það.

Er hún lítur yfir borgarljósin kvikna virðist húsbóndinn fá eitthvað í hnéð og hún lítur á hann. Þarna er hann á hnjánum með demantshring í boxi og biður hana að giftast sér. Heimasætan kafnar næstum því í bjórsopanum, heldur um augun á sér og spyr hvort það sé ekki í lagi með hann, hún hlær, hún tárast, hlær aðeins meira og spyr aftur hvað hann sé eiginlega að gera. Nokkrum vandræðalegum andartökum seinna tekur hún utan um hann og hlær ennþá meira. Húsbóndinn bendir henni kruteisislega á að hún hafi ekki gefið honum svar en hún játti því að sjálfsögðu og ennþá magnaðist hláturinn.

Svo var hringt í foreldra og systkyn og þeim færðar fréttirnar áður en að haldið var út að borða. Þaðan fór nýtrúlofaða parið að skála fréttunum með nokkrum vinum áður en að húsbóndinn kom henni enn á óvart með því að bóka hótelnótt á Waldorf Astoria hótelinu á Park Avenu.

Gifting hefur ekki verið ákveðin ennþá en sögur segja að Ísland verði fyrir valinu þarnæsta sumar...

New York þankar Löfunnar gera út frá Ítalíu að þessu sinni!

Eins og sönnum heimshornaflakkara með atvinnuleysisívafi sæmir þá þýðir ekkert að hanga í New York þegar að sambýlismaðurinn og Inter áhugamanneskjan skellir sér til Ítalíu í vinnuferð. Síðast þegar að ég fann lyklaborðið og skellti nokkrum orðum hérna inn var ég í brúðkaups (ekki hugleiðingum) heldur heimsóknum á vesturströndinni. Eitthvað hlýt ég að hafa gleymt aðgangsorðinu inn á þessa síðu þar sem að ég deildi ekki einu sinni með ykkur eðalheimsókninni sem ég fékk eftir brúðkaupsheimsóknirnar.

Magga, Erla og Bagga komu til mín í húsmæðraorlof þar sem að frúin tók á móti þeim með opnum örmum, kampavíni og frægustu kleinuhringjum Nýju Jórvíkur. Síðan tók hrina veitingahúsaheimsókna, kokteila, verslunarleiðangra, broadwayupplifana, hláturskasta og annara snillingaatriða við og áður en að ég vissi var ég lent á Íslandinu góða. Áður en ég áttaði mig svo á því að ég væri komin á klakann var ég búin að eiga afmæli og sit eftir með 29 ár í súpunni... en súpan er góð engu að síður :)

Þá tók við fótboltaball með tilheyrandi fallslag, fallsigri og fallfrísfagni! Svo mörg voru þau orð og skulum við heita því að á næsta ári skal fótboltaballinu vera breytt í sigurslag, sigri og sigurfagni!

Ítalía tók svo á móti mér með tveggja stiga hitatölum sem ég nýtti mér takmarkað þar sem að það fór eitthvað svo vel um mig á hótelinu góða við Malpensa flugvöll. Stefnan fyrstu helgina var sett á Mónakó þar sem að Magga, Jói og bræður hans voru, en þeir síðarnefndu numu þar land fyrr í sumar og ætla sér að víkingavæða þetta annars velstæða ríki. Maggi setti Íslandsmet í akstri þegar að hann kom okkur á áfangastað á Audi kagganum á tæpum þremur tímum. Eitthvað roðnaði Audíinn okkar við komuna til Mónakó en þar er krökkt af Rolls Royce, Lamboughini og þar fram eftir götunum. Þar sem að Maggi er svo heppinn að vera alltaf að ferðast fær hann svona hótel og flugpunkta í kaupbæti og nýttum við okkur þá og gistum á hinu alræmda Le Meridien þar sem að óstraujaði kjólinn minn skammaði mig pent fyrir að vera ekki betur til höfð.

Þar hittum við fyrir hjónaleysin Möggu og Jóa og Helgason gengið þar sem samverunnar var notið í sandölum og ermalausum bolum. Á laugardagskvöldinu gerði Jóhann nokkur sér lítið fyrir, plataði Möggu í myndatöku fyrir framan Monte Carlo spilavítið og skellt sér á hnén! Margrét var ekki alveg viss hvað á sig stæði veðrið og skammaði Jóa fyrir að vera með svona "mean" brandara en honum var fúlasta alvara og eftir nokkur "neiiii Jói" fékk hann loksins já-ið sitt og munu því vera tvö brúðkaup í vinkonuhópnum á næsta ári!!!

Næsta ævintýri var svo að hitta yndislegu foreldra mína í Feneyjum þar sem að veitingastaðirnir fengu að finna fyrir því með tilheyrandi ævintýrum á milli eyja. Einn fallegasti staður á jarðríki án efa og eyddum við helginni þar með títtnefndum foreldrum, Sigga Fúsa og Sjöfn konu hans. Ekki endaði ævintýrið þar því ég tróð mér með pabba og kó í söluferð til Genoa þar sem að prinsessulífið hélt áfram, gamli bærinn skoðaður, farið í sædýrasafnið og gætt sér á Michelin-stjörnu máltíð þar sem að verðið er ekki einu sinni gefið upp á matseðlinum (sem þýðir vanalega get the f.... out of here).

Nú er ég loksins komin "heim" til Mílanó þar sem að "venjulega" lífið heldur áfram. Klukkan orðin tvö og enginn búinn að færa mér mat. Verð að fara að athuga með þetta. Eins er ekki búið að koma og skipta á rúmunum hjá mér. Það er eitthvað að klikka.

Um helgina er svo planið að eyða tímanum í Mílanó með vini Magga og njóta lífsins, það er jú alltof stutt!

Lafan kveður frá herbergi 1187.

Það eru tvö félagsleg merki þess að manneskja sé að eldast. Í fyrsta lagi þá ertu í minnihluta vinkvennahópsins (í barnlausa minnihlutanum). Í öðru lagi líður ekki sú helgi sem þér er ekki boðið í brúðkaup. Síðustu tvær helgar hef ég verið minnt á það síðar nefnda.

Fyrra brúðkaupið fór að vísu fram fyrir ári síðan í Svíalandinu, en þar sem að brúðguminn er bandarískur en brúðurin sænsk var haldin sérstök brúðkaupsveisluhelgi í húsakynnum brúðhjónanna í smábæ í Washington fylki. Áður en lengra er haldið ætti ég kannski að senda út viðvörum til þeirra sem huga að háskólanámi í Macalester Háskóla, en eitthvað virðist skólinn kunna í pörun. Erla og Wissler fóru bæði í sama skóla, svíinn og kaninn voru bæði í sama skóla og brúðkaupið sem ég er á leiðinni í núna um helgina -voru bæði í Macalester. Ég kann ekki prósentutöluna um giftingar innan skólans, en ég held að hún sé ansi há (sbr. íslendingurinn og svíinn...).

En okkur var öllum hrúgað í herbergin í húsinu, fólk svaf á dýnum hér og þar, eins og á pæjumótum í denn. Veislan var svo haldin í safnaðarheimili smábæjarnins, þar sem að vinkona brúðarinnar eldaði og spilaðir voru borðleikir með drykkja-ívafi þess á milli. Einn leikurinn var svolítið sniðugur. Þar voru nöfn allra gestanna á litlum pappírsmiðun og sögur á hvítu blaði um einhvern einstakling. Maður átti að giska hver hefði gert hvað í lífinu og setja nafn viðkomandi við söguna. Í lok kvöldsins var svo lesið upp hver hélt að hver hefði gert hvað. Nafn mitt kom oftast upp við söguna um að hafa átt í ástarsambandi við einvhern úr konungsfjölskyldunnu (???) en Maggi var oftast bendlaður við ritstuld (haha). Kom svo á daginn að sögurnar voru uppspuni og mátti því lesa úr þessu hvað fólk hélt um mann... ég vissi ekki hvort ég ætti að hlægja eða gráta. Magga fanns sín saga bara kúl.

Seinna brúðkaupið fer fram núna um helgina, í bakgarðinum hjá ömmu brúðarinnar í San José. Veislan verður svo götugrill með tacos, bjór og tequila. Þetta verður sannkallað reunion hjá okkur, en margir gestanna eru einmitt Macalester fólk sem ég hef ekki séð árum saman!

Ég læt ykkur vita hvað ég verð kosin í þessu brúðkaupi, en þangað til þá er ég farin að skoða San Francisco borgina sem ég er alveg dolfallin af!

p.s. ég fæ yndislega gesti í næstu viku dadadadaaaaaaaaammmmmm :)

alltílægibleeeeeeeeeeeeessss

Klukkan er hálf eitt og ég geng á milli "herbergja" í íbúðinni svona til þess að láta tímann líða þar til að ég átti að mæta í "vinnuna".

Verkefni dagsins er að aðstoða fyrrverandi heimilislaust fólk vinna í ferilskrám sínum og sækja um vinnur. Fyrir algera tilviljun kíki ég á tölvupóstinn minn og sé að ég hef gert þau mistök (sem ég veit að margir hafa gert) að halda að klukkan 13 sé klukkan þrjú... Ég hendi í töskuna því sem ég held að ég þurfi, gúlpa í mig kvöldmati gærdagsins, finn lyklana og neðanjarðarlestarkortið mitt og hleyp út á lestarstöð. Þegar þangað er komið er klukkan korter í eitt og lestin ókomin. Eitthvað hefur hlaupið farið illa í magann eftir hádegismatinn og ég finn svitann, kuldakastið og almennu óþægindin sem fylgja því þegar að maður veit ekki hvort að hlutirnir ætli upp eða niður. Líkaminn ákveður svo loksins að senda þetta upp og ég finn ruslafötu þar sem ég gubba pent litlu matarbitunum sem ég henti í mig nokkrum mínútum áður. Þegar að þannig liggur á manni vill maður ekki vera að bíða eftir lest í neðanjarðarkerfum New York borgar. Þar sést bregða fyrir rottum, illa lyktandi hornum og fólki í alls kyns ástandi. Þar er enga loftræstingu að finna og því er loftið fremur ógeðfellt og líkaminn heldur áfram að svitna og velta fyrir sér hvernig hann geti komið sér úr þessari klípu.

Loksins, eftir fimm mínútur sem virtust heil eilífð, kom F lestin sem tók mig alla leið á vestur 23. götu þar sem hlaupið hélt áfram í leit að húsi númer 115, en þá var klukkan orðin eina mínútu yfir eitt. Það var fyrst þá sem að líkaminn ákvað að geyma þessa magapínu fram að kvöldmat og leyfði mér að halda áfram. Loksins fann ég bygginguna og hentist upp á fimmtu hæð með þessa líku fallegu svitabletti. Þar var vel tekið á móti mér, en mér til mikillar furðu var enginn frá New York Cares mættur. Mér var þá hent í djúpu laugina þar sem ég var eina mætt og stóð ég vaktina og hjálpaði svona tuttugu manns í einu með hitt og þetta tengt tölvum, tölvupóstföngum, atvinnuleit, ferilskrám og meira að segja persónulegri leit að hinni einu réttu (sem var með brjóst á við rassinn á mér). Að sjálfsögðu var lofkælingin biluð akkúrat í þessu herbergi á þessari hæð og því héldu svitanum engin bönd. Verkefnið átti að standa í tvo tíma en ég var til staðar í fimm tíma þar sem að enginn annar frá New York Cares lét sjá sig. Mér var vel þakkað fyrir og þrátt fyrir allt þá held ég að fólk hafi haft not af mér í gegnum allan svitann og stressið.

Á leiðinni tilbaka í neðanjarðarbyrginu bíðandi eftir lestinni varð ég svo vitni af sambandsslitum. Þar var par með svona átta ára gamalt barn. Karlinn fær sms, konan spyr hver þetta er. Karlinn vill ekki svara, verður asnalegur, konan verður brjáluð. Hún rífur símann af karlinum, les skilaboðin og öskarar svo YOU FUCKING CHEATER, I FUCKING HATE YOU, FUCK YOU og þar fram eftir götunum. Á meðan stendur drengurinn á milli þeirra hálf ringlaður þangað til að konan rífur í hann og þau strunsa lengra inn göngin til þess að vera alveg viss um að vera ekki í sama vagni og karlinn. Karlinn stendur eftir algerlega orðlaus og horfir á fjölskyldu sína hverfa inn í fjöldann -og lítur snöggt á mig sem er örugglega með munninn galopinn og tunguna út. Ég þykist fljótt vera að horfa eitthvað annað, en eitthvað segir mér að hann hafi tekið eftir glápinu í mér.

Þegar ég kom svo heim fannst líkamanum tilvalið að halda þessari kveisu áfram og gubba vatninu sem ég náði að drekka í "vinnunni". Svo kíkti ég á í tölvuna og sá tölvupóst frá New York Cares þess efnis að hætt hafi verið við verkefnið á síðustu stundu, vegna "óviðráðanlegra ástæðna". -Alltaf sama heppnin í manni hugsaði ég!

Núna er klukkan hálfníu um kvöld og tælenski maturinn minn ætti að vera á leiðinni. Til allarar hamingju er lystin komin tilbaka og líkaminn tilbúin að bæta um það sem fór fyrir bí í neðanjarðarbyrginu góða.

Á morgun fer ég vonandi á stefnumót með fallegri píu sem er nýflutt hingað og heitir Hildigunnur :)

Lexía dagsins: hættu að glápa eins og eldgömul sápa!

Lafan over and out

New York er ekki bara Manhattan með stórhýsum, Tímatorginu og gulu leigubílunum. New York er líka Queens, Bronx og Brooklyn, svo einhver hverfi séu nefnd. Það sem mér finnst skemmtilegast við þessa sjálfboðavinnu er að ég fæ að kynnast nýjum hverfum og nýjum verkefnum á hverjum degi. Ég reyni að skrá mig í sem fjölbreyttustu verkefni sem í boði eru og í dag var ég þess heiðurs aðnjótandi að fara til Brooklyn og eyða eftirmiðdeginu með eldri borgunum í gyðingasamkomuhúsi, aðallega innflytjendur frá Austur Evrópu, en sumir þeirra lifðu af helförina.

Verkefnið gekk út á það að elda hádegismat handa 70 manns að gyðingasið (mjólkurvörurnar máttu ekki koma nálægt öðru í eldhúsinu og svo framvegis -ákaflega áhættusamt starf fyrir mig og því sjálfskipaði ég mig í að skera sítrónur í teið, frekar lítil áhætta sem því fylgir, svona trúarlega séð). Boðið var upp á hrásalat, kjúkling og kartöflubrauð, venjulegt brauð, smjör, sultu og te með sítrónu. Þegar að fólkið kom á staðinn tókum við á móti þeim, en þau komu með bílum sem pantaðir voru til þess að sækja þau heiman frá sér. Þar eftir var fólkinu fylgt í sætin og við bárum diskana á borð og þjónuðum eftir þörfum. Sumir voru ákveðnari en aðrir -felst allir vildu bara kjúklingaleggina, ekki kjúklingavængina sem var erfitt þar sem að kjúklingur hefur bara tvo fætur en ekki fjóra eins og við þurftum!. Öðrum fannst teið of sterkt, of veikt, of heitt, of kalt og því þurfti að hlaupa fram og tilbaka með hitt og þetta svo að allir yrðu ánægðir. Á meðan á matnum stóð gengum við á milli borðanna og spjölluðum við þá sem vildu félagsskap. Ég settist hjá einni konu sem var mest áhugasöm um hagi mína, hvað ég væri nú að gera í lífinu, hvað ég væri gömul, spyrjandi mig af hverju ég væri ekki gift, ætti ekki börn og væri ekki í vinnu... -það er víst sama í hvaða heimsálfu maður er, alltaf er maður spurður sömu spurninganna :)

Þegar að matnum lauk tókum við diskana saman, kveikt var á græjunum, tónlistarmaðurinn byrjaði að spila og fólkið sem rétt hafði náð að staulast inn í salinn var mætt í stöðurnar og tilbúið í dans. Sumar konur voru á hælum með varalit og í fallegum, passlega síðum pilsum (en við höfðum fengið tölvupóst um það hvernig við ættum að klæða okkur, hnésíð pils eða buxur, mátti ekki sjást í brjóstaskoru og hendurnar máttu sjást upp að olnboga).

Fyrsti dansinn sem stiginn var hljómaði svona en ég hafði rétt fyrir fengið hraðkennslu í sporunum og dansaði villt og galið með þessu ágætisfólki. Síðan tók við hald-dans með rússnesku ívafi við harmónikkuleik og söng, en þá passaði ég mig að draga mig í hlé og fylgjast með -eins og góðum mannfræðingi sæmir. Síðan skiptist dansinn upp í fyrsta-dansinn, hald dans með rússnesku ívafi, hald-dans a la rúmba, en þegar að one-o'clock, two-o'clock, three-o'clock rock kom á þá troðfylltist dansgólfið og allir tvistuðu af sér rassinn, þar á meðal ég.

Síðan tók meðvitunarkerfið aftur við sér og ég dró mig í hlé. Þá kom annað lag sem ég kannaðist við, en það var the electric slide sem er þekkt línudanslag sem spilað er villt og galið í amerískum brúðkaupum og allir kunna. Hér var engin undantekning og allir sem gátu staðið stóðu upp og tóku þátt í rafmagns-rennslinu. Síðan kom hands up, put your hands up, give me your love give me give me your love... lagið sem allir sungu hástöfum með. Deginum var svo slúttað með God bless America og lag Ísraels þar sem allir stóðu upp og sungu, voðalega hátíðlegt og fallegt eitthvað.

Að lokum fylgdum við þeim út í bílana sem keyrðu þau heim og fengum kossa og knús frá yndislegu fólki sem hafði svo gaman af þessu öllu saman, en þau höfðu örugglega ekki janf gaman af þessu og ég því ég brosi enn í hringi og sing Hava, nagila hava, hava, nagila hava ;)

Á morgun mun ég svo aðstoða heimilislausa menn að finna vinnu á Tímatorginu og á fimmtudag fer ég í leikhúsleiki með 8 ára börnum.

Verð að óska Grindavík til hamingju með sigurinn svona í lokin -lifið heil, lífið er stutt!

I'm still I'm still Óöf from the block

Þá er enn einn laugardagurinn genginn í garð hérna á Grandargötu 327 í Nýju Jórvík. Gestirnir voru rétt í þessum töluðu orðum að drösla farangrinum niður allar fimm hæðirnar og hóa sér leigubíl úti á götuhorni. Núna bíð ég spennt frétta hvernig salíbunuferðin upp á flugvöll hafi gengið, en leigubílstjórar í New York eru þekktir fyrir allt annað en að taka því rólega í umferðinni.

Milli þess að versla, skella mér í bíó og á söfn með gestunum hef ég verið að sjálfboðaliðast. Fyrra verkefnið sem ég tók að mér var að aðstoða heimilislausa karlmenn í Harlem við að gera ferilskrár, finna vinnur og sækja um þær. Ég var vel undirbúin fyrir ferðalagið frá Neðra Eystra svæðinu alla leið upp í Harlem og tók mér góðan tíma. Það tók mig tvær lestir og tíu mínútna gang að koma mér á leiðarenda. Að koma í El Barrio var eins og að koma heim til Quito, það var spænskan töluð á hverju götuhorni og fullt af karlmönnum hangandi fyrir framan byggingar bíðandi eftir einhverju sem aldrei kemur. Fékk meira að segja nokkrum sinnum sömu tilfinningu og þegar ég áttaði mig á því að verið væri að ræna okkur Ingibjörgu í denn þar sem að menn ganga hratt að þér sitt hvorum megin við götuna, en til allrar hamingju voru þeir bara að heilsast. Lögreglan var líka sýnileg á hverju götuhorni sem kveikti nokkara viðvörunarbjöllur hjá mér um leið og það vakti með mér öryggistilfinningu.

Ég fann staðinn nokkuð auðveldlega og hringdi bjöllunni fyrir utan heimilið. Þar svaraði elskuleg kona og hleytpi mér inn. Þegar ég var komin inn gekk ég framhjá fullu herbergi af körlum á öllum aldri að spila billjard, spil, að lesa eða að horfa á sjónvarpið. Húsið er svo kallað half-way-house þar sem að menn koma og fá aðstoð við að koma sér af götunni. Þar má ekki neyta vímuefna og mennirnir verða að leggja sitt fram við að fá sér vinnu og þar fram eftir götunum. Við vorum þrjár stelpur mættar og okkar hlutverk var að byrja á því að búa til tölvupóstfang fyrir mennina, skrá þá inn og hefjast handa við gerð ferilskráar. Mennirnir kunnu fæstir á tölvu og því sátum við fyrir framan skjáinn og pikkuðum upplýsingarnar inn fyrir þá. Margir þeirra höfðu ekki lokið grunnskólaprófi og höfu verið á götunni meira og minna allt sitt líf. Þeir gátu ekki gefið upp símanúmer því að þeir áttu engan síma og ekkert heimilisfang. Við skrifin á ferilskránum og við það að sækja um vinnur komu ýmsar upplýsingar um mennina í ljós, eins og að flestir þeirra höfðu setið í fangelsi oftar en einu sinni en frekari upplýsingar um fyrir hvað vildi ég ekki vita og með minni mögnuðu samskiptahæfni náði ég í öllum tilfellunum að tala í kringum það.

Það stakk mig mest hversu beygðir mennirnir voru, hversu lítið álit þeir höfðu á sjálfum sér og hversu margar brýr þeir höfðu brunnið að baki sér. Það sem gladdi mig hins vegar mest var hversu stutt var í húmorinn hjá þeim og hversu þakklátir þeir voru okkur. Þetta verkefni opnaði augu mín fyrir hluta Nýju Jórvíkur sem ekki er seldur í ferðamannabæklingum. Í húsinu bjuggu 98 karlar, og er það einungis brotabrot af þeim sem þurfa aðstoð í öllu fylkinu, og öllu landinu ef því er að skipta.

Hitt verkefnið sem ég tók að mér var að pakka skólavörum fyrir fátæk skólabörn. Við vorum örugglega 50 sjálfboðaliðar sem pökkuðum 6000 bakpokum fulla af skólavörum og bókum fyrir börn sem ekki eiga pening fyrir slíkum kaupum. Það er nú lítið að segja um slík verkefni -en ég var stjarnan í hópnum. Alltof snögg í snúningum fyrir heimavinnandi húsmæðurnar sem kvörtuðu sáran yfir því að bakpokastöðvarnar þeirra væru að fyllast... Enn og aftur kemur reynslan í blóðhreinsuninni í Vísi sér að góðum notum...

Næstu verkefni eru í Brooklyn þar sem að ég mun eyða eftirmiðdeginum á elliheimili fyrir fólk sem lifði af helförina og svo að aðstoða arabískar konur tala ensku fyirr borgararéttinda prófið þeirra. Núna er hins vegar komið að því að hitta næstu gesti, en Kristján frændi og snillingur með meiru er staddur í borginni með sitt hafurtask og er ætlunin að fá sér hádegismat með eðalfólknu og svo kannski elta þau í búðir (ef ég þori....)

Eigið góða helgi
-Lafan

Héðan úr hitarigninunni í Nýju York er allt besta að frétta. Atvinnulausi sjálfboðaliðinn og vinnandi húsmóðirin fékk kærkomna gesti í hús á föstudaginn þegar að Lovísa og Hilmar komu alla leið frá Íslandi í mekkaferð í borgina frægu. Við skötuhjúin bjuggum um þau á ofurvindsænginni sem hýst hefur frægt fólk eins og Margréti Kristínu, Margréti Alberts, Margréti Ingþórs, Ingu Dís, Kristínu Karls og Dísu Edwards. Ekki gat húsfreyjan hugsað um gesti sína á laugardeginum sökum anna, en þá hófst sjálfboðaævintýrið mitt fyrir alvöru.

Eins og stressaðri manneskju sæmir mætti ég korteri á undan settan tíma í verkefnið mitt sem staðsett var á gömlu hóteli á Times Square sem breytt hafði verið í aðkomuhús fyrir eldri borgara sem ekki áttu heimili eða pening fyrir mat. Mitt fyrsta verkefni var að staðfesta komu mína og velja mér verkefni (það er kosturinn við að mæta of snemma í hluti!). Ég valdi að hreinsa epli, pakka þeim fallega inn í poka og svo að setja mat á diskinn sem kokkurinn í húsinu hafði matreitt. Mér til mikillar skemmtunar var nánast allt starfsfólkið á þessum stað spænskumælandi og hlustaði á salsa í botni á meðan að maturinn var eldaður. Verkefnið tók fjóra tíma og í þrjá klukkutíma stóð ég yfir sjóðandi heitum kjúklingi og svínsrifjum, hrísgrjónum og niðursoðnu grænmeti. Eins og gefur að skilja þá er þetta hjálparstarf og ekki peningar til fyrir loftkælingu. Yfir 30 stiga hiti úti, raki og ég standandi yfir sjóandi heitum mat að metta 250 manns er ekki sérlega falleg sjón þar sem að svitinn fór yfir öll velsæmismörk. Ég náði að redda mér með því að þurrka mér pent annað slagið með pappírsþurrkum, en gúmmíhanskarnir, hárnetið og plastsvuntan voru ekki að vinna með mér í þessari baráttu.

Þegar um hálftími var eftir af verkefninu kom hins vegar babb í bátinn. Eitthvað hafði kokkurinn gleymt sér í heitri salsa tónlistinni því að maturinn kláraðist! Enn áttu 16 manns eftir að fá mat á sinn disk en þá voru góð ráð dýr. Starfsfólkið fór því að öskra hver á annan, enginn vildi taka ábyrgð á klúðrinu og eftir sátu 16 svangir, þreyttir og fátækir eldri borgarar með spurningamerki framan í sér, því jú allt fór þetta fram á spænsku. Í stað þess að grípa eitthvað til og redda aumingja fólkinu var haldið áfram að rífast, kokkurinn stormaði út, konan sem var með mér í að setja á diskinn fór á eftir honum og ég horfði framan í fólkið sem var tilbúið að slást fyrir síðustu matarbitana í húsinu. Loksins eftir miklar rökræður sem smituðust yfir til fólksins sem var orðið mjög svangt, kom yfirmaður hótelsins, skipaði okkur að taka mat úr frystinum og þannig redduðum við þessu fólki, með frosnum ávaxtasafa, frosnu brauði og hnetusmjöri. Þegar að búið var að ganga frá eftir matinn, gekk ég út á Times Square, settist á borð í mannþrönginni og velti fyrir mér hversu misjanft fólk hefur það. Þarna voru milljónir manna hlaupandi á milli búða að kaupandi hvern hlutinn á fætur öðrum, á meðan að sumt fólk slæst um matarbitana...

Það tók mig daginn að jafna mig og á sunnudeginum ákváðum við að lyfta okkur upp og kíkja á Coney Island þar sem að má finna gamaldags tívólí og Rússa. Við Magnús vorum dugleg að draga Lóu og Hilmar með okkur í tækin, þar á meðal þetta hérna sem ég held að Hilmar greyið eigi aldrei eftir að fyrirgefa okkur fyrir...

í gær var svo skellt sér í sund í Central Park og notið blíðskaparveðursins sem geysar hefur á eyjunni góðu undanfarna daga. Í dag kemur svo Cable Guy í öllu sínu veldi og ætlar að stilla sjónvarpið sem nýverið var fjárfest í og gefa okkur fullt fullt af amerískum eðal stöðvum. Hilmar á einnig afmæli í dag og hefur kappinn ákveðið að hann vilji fara á Hard Rock á Times Square til þess að fagna þessum tímamótum, en það er mikið stökk að vera allt í einu orðinn 12 ára ;)

Næsta sjálfboðaverkefni er skráð á fimmtudaginn þar sem að ég mun aðstoða heimilislausa menn í Harlem með atvinnuviðtalstækni og hvernig best sé að klæða sig fyrir slík viðtöl (ég gæti kannski lært eitthvað í leiðinni!)

Með von um að þið hafið það sem allra best út um allan heim
-Lafan

Góðan daginn gott fólk.

Bloggið er risið upp frá dauðum. Bloggið skal ekki lúta í lægra haldi fyrir tískubólum eins og Twitter og Fésbókarfærlsum. Bloggið skal lifa. Bloggið skal fá notið sinnar fornu frægðar. Í dag hefst nýr bloggkafli, í dag verður New York fyrir barðinu á þöknum Löfunnar.

Eins og alþjóð veit þá er ég atvinnulaus meistari með þrjú tungumál í fartestkinu, lífsreynslu og líkama á við fimmtuga konu en á samt bara einn kærasta og eina heimilisflugu. Við höfum hafið búskap hér á Grandargötu á neðra eystra svæði New York borgar og unum okkur vel í ofurkostnaðarsamri 35-40 fm íbúð þar sem að stofan, svefnherbergið og eldhúsið bindast einu og sama rýminu. Í íbúðinni eru að finna tvær svalarhurðir, einn ískáp, eina eldavél, eldúsinnréttingu sem húsfreyjan notar sem fataskáp (enda fyrirmyndin Carrie úr Beðmálum í Borginni), einn sófa, tvo barstóla (en barborð er hvergi að finna). Í dag var svo fjárfest í sjónvarpi og dvd spilara sem að húsbóndinn fann á lista sem kenndur er við Craig, en þann lista er að finna á internetinu og má finna allt frá spúsu til notaðra hárbursta á eina og sama staðnum.

Sökum atvinnuleysis og almennrar leti hef ég ákveðið að blogga lífið af stað. Í gær tók ég forskot á sæluna og sótti námskeið í því hvernig maður á að vera sjálfboðaliði hér í borg. Námskeiðið stóðst ég með stæl og hef strax tekið að mér feiknaverkefni, að elda mat ofan í heimilislausa á laugardagsmorgun. Sumarið í Vísi kemur hér að góðum notum, en það eldaði ég morgunmat ofan í 50 manns (og þegar að ég segi elda þá meina ég hrindgi í bakaríið og pantaði brauð). Næsta verkefni er að sækja annað námskeið í því hvernig maður getur aðstoðað bandarísk ungmenni við lærdóm fyrir SAT prófin (sem eru eins konar samræmd próf). Þar á eftir skráði ég mig í lista-verkefni með blindum og sjóndöprum börnum.

Húsfreyjan er spennt fyrir komandi tímum með blogginu sínu og ykkur sem viljið fylgjast með ævintýrinu á Manhattan eyju.

Smelli inn línu þegar að ég hef klárað fyrsta sjálfboðaverkefnið mitt, þangað til næst,
Lafan.

Þá er komið að því...

...síðasta blogið í ferðalaginu! Í kvöld leggjum við í tuttuguogeitthvað tíma flug frá Sydney til London með smá stoppi í Dubai. Þaðan verður svo farið frá Heathrow til Gatwick og síðan beðið í 13 tíma þar til að við tökum enn aðra flugvél, en í þetta sinn til Svíþjóðar þar sem ég verð í tólf tíma áður en ég kemst loksins heim.

Þetta er að sjálfsögðu planið fyrir ófyrirséðar aðstæður. Það er víst allt í kaos í London vegna snjókomu og ef að ekki er flogið þangað... þá er það hugsanlegt að jólin verði eydd á flugvellinum í Dubai (snökt snökt). En Pollýanna neitar að trúa að veðurguðirnir ætli að stríða henni núna og leggst á bæn að vélin fái að lenda í London og að vélin fari frá London til Stokkhólms!

En ég kveð þennan hluta heimsins með gleði í hjarta, smá gat á veskinu og óteljandi minningar sem eiga svo sannarlega eftir að hlýja mig í myrkrinu í janúar. Þessi helgi hefur einnig verið sérstaklega góð því ég fékk að eyða þremur heilum dögum með henni Ingibjörgu minni alveg alein!

Við sendum strákana til Melbourne á föstudaginn, keyptum osta, súkkulaði og vín og nutum sólarblíðunnar á svölunum þar sem við horfðum á sólina setjast, hituðum upp fyrir Bon Jovi og skypuðum fólk sem nennti að tala við okkur á Íslandi! Á laugardaginn fórum við svo í tvær búðir að máta brúðarkjóla (já við erum gamlar I KNOW!) en ég hélt að ég myndi deyja úr hlátri við að sjá æskuvinkonu mína, sem klæddi sig í stígvél og hallærisleg íþróttaföt með mér í gamla daga, uppáklædda í gullfallegan brúðarkjól, en það sem var svo skrýtið var að það var eins og hún hefði aldrei gert annað en að sýna brúðarkjóla -svo falleg brúður! Eftir það var leitað að jólunum í hjartanu okkar með því að versla jólagjafir og horft á bíómyndir með nammi á kantinum (ef að það öskrar ekki jólin þá veit ég ekki hvað!)

Í gær fórum við svo á tónleikana sem stóðu sko algerlega undir nafni en það er erfitt að lýsa tilfinningunni sem maður upplifir þegar að maður sér stórstjörnu slá í gegn á sviði... reyndi að taka upp vídjó á fullu en er ansi hrædd um að þau verði ekki sett á almennan markað sökum þess að ég er gersamlega öskrandi með öllum lögunum og slíkt skyldi aldrei leggja á fólk!

En núna er ég farin að leita að síðustu jólagjöfunum, fá mér hádegismat og njóta lífsins áður en að flugvallageðveikin gengur í garð.

Þakka áherynina í þessari ferð -ég er pottþétt komin með bloggdelluna upp á nýtt þökk sé ykkur.

Ólöf kveður hinum megin við hnöttinn, sjáumst vonandi fyrir jólin!

On the road again...

Enn og aftur er ég komin á nýjan áfangastað, eða réttara sagt gamlan nýjan áfangastað. Já þið gátuð rétt, ég er komin til Sydney til minnar ástkæru Ingibjargar sem mætti eldsnemma á sunnudagsmorgun síðasta upp á flugvöll að sækja okkur. Eins og vaninn er hjá mér, þá fylgir nýjum áfangastöðum nýtt blogg!

Seinna ferðalagið um suðureyju Nýja Sjálands heppnaðist vel í alla staði. Við náðum að tjalda tjaldinu án teljandi vandræða og vöknuðum á réttum tíma til þess að mæta í kayak-kynninguna góðu. Þar lærðum við að stjórna kayaknum sem við ætluðum að leigja í tvo daga, í ólgusjó, hvernig við ættum að komast upp úr honum ef að svo illa vildi til að við myndum velta og hvernig við ætttum að komast ofan í hann aftur og í síðasta lagi ef að það virkaði ekki, hvernig ætti að skjóta upp viðvörunarblysi.

Nú, eins og þið eruð líklega að hugsa þá hringdu nokkrar viðvörunarbjöllur í hausnum á mér eins og gengur og gerist þegar að maður hugsar fram í tímann -einn kayak, einn Íslendingur, einn Svíi, eitt tjald og eitt risastórt haf! Eeeen ég ákvað að vera hugrökk og kveikti á öllum athyglisgáfunum í líkamanum og límdi þessar leiðbeiningar kayak-mannsins inn í kerfið hjá mér. Ferðin byrjaði vel og farið var eftir sjókortinu góða og siglt meðfram firðunum, inn á eyjur að skoða seli og sólað sig á fallegum ströndum. Það var rólegt í sjóinn og sólin skein eins og henni einni er lagið. Sem betur fer var sólarvörnin með í ferð, en því miður týndi ég sólgleraugunum þegar ég var svo spennt að mynda mömmusel með litlu selabörnin sín á einni eyjunni. Um miðjan daginn vorum við svo komin á tjaldsvæðið sem við höfðum bókað deginum áður (en maður þarf víst að bóka fyrirfram til þess að fólkið viti hvort að maður hafi týnst eða ekki!). Þar tjölduðum við, fórum í göngutúr og elduðum okkur forhitað pasta með kartöfluglögum og biðum eftir að sólin settist svo við gætum horft á stjörnurnar.

Það hafði ekki rignt í Abel Tasman í átta vikur, en næsta dag ákváðu veðurguðirnir að stríða okkur kayakfólkinu með hellidembu og roki. Við vöknuðum og pökkuðum saman áður en að veðrið skall á og vorum rétt komin út fyrir fjörðinn þegar að okkur leist ekki á blikuna, háar öldur, rigning og rok. Nú fór allt sem kayak-maðurinn hafði sagt okkur að rifjast upp og ég í smá móðursýkiskasti segi Magga að snúa við á næstu strönd og bíða veðrið af okkur. Magga til mikilla ama (sem öskraði vúhú þegar við klesstum inn í öldurnar og fannst þetta hin besta skemmtun) sneri hann kayaknum við og við rérum áleiðis á ströndina þar sem við biðum í góðan hálftíma áður en við héldum áfram. Svona gekk þetta allan daginn, við rérum smá og hvíldum okkur í næsta skjóli. Ég hef sjaldan verið eins glöð og þegar að vatnaleigubíllinn sótti okkur á endastöðinni og kom okkur í land!

Næsta dag var svo haldið áfram til Blenheim þar sem við leigðum okkur reiðhjól og skoððum vínekrur með tilheyrandi smakki. Ég veit ekki hvort að nýsjálenskir veðurfræðingar fari í sama skóla og þeir íslensku en við bjuggumst við 25 stiga hita og sól en enduðum á því að hjóla um í rigningu og roki, sem gerði stoppin þess heldur áhugaverðari.

Síðasti leggur ferðarinnar var svo í gegnum Kaikoura þar sem við sáum enn fleiri seli og höfrunga að leik. Knox fjölskyldan tók svo á móti okkur í Christchurch þar sem við fengur fullt gott að borða og svona til þess að undirstrika gestrisnina hjá þessu fólki þá vaknaði fjölskyldufaðirinn um miðja nótt til þess eins að skutla okkur ferðalöngunum á flugvöllinn! Malcom, Judy, Sara og Kiwi ef þið lærið einhvern tímann íslensku -takk fyrir okkur!

Nú erum við að njóta síðustu daganna í Sydney áður en við höldum heim fyrir jólin. Ég veit að Ingibjörg verður leið að sjá okkur fara, en ekki eins leið og moskítóflugurnar sem hljóta að vera skilgreindar sem offitusjúklingar eftir að hafað nartað í mig síðustu nætur...

Á morgun fer Maggi til Melbourne með David þar sem þeir eru að fara í þrítugsafmæli vinar hans Davids og á meðan ætlum við Ingibjörg að hafa osta og vínkvöld, fara í fancy-lunch og máta brúðarkjóla, versla jólagjafir, skella okkur út á lífið og... wait for it... FARA Á BON JOVI TÓNLEIKA!

Bið ykkur vel að lifa
Lafan out

Jæja góðir hálsar... vil biðjast velvirðingar á seinlegum pistli, en það er bara búið að vera of gaman að vera til!

Síðan að ég settist við tölvuborðið síðast hefur margt gerst og ég hef meðal annars fært mig um set til Nýja Sjálands þar sem ég er nú stödd.

Vínsmökkunarferðin í Ástralíu með nýtrúlofaða parinu var sko ekkert slor og eins og sönnum vínaðdáendum sæmir byrjuðum við daginn á því að fá okkur morgunmatsvín í boði hússins og horfðum á kengúrurnar skoppa um á engjunum í morgunsólinni. Síðan voru um 4 vínekrur heimsóttar, óteljandi vín smökkuð og enn fleiri flöskur keyptar. Einhver heppinn fær skemmtilega jólagjöf frá mér þetta árið haha!

Eftir þá skemmtilegu helgi skunduðum við hjónaleysin yfir til Nýja Sjálands þar sem að góðvinur okkar Kiwi Beats tók á móti okkur í Christchurch með bros á vör. Hann byrjaði á því að sýna okkur byggingarnar sem skemmdust í jarðskjálftanum í september, en fyrir þá sem ekki fylgjast með fréttum erlendis frá þá reið yfir jarðskjálfti hér upp á 7.1 á richter skalanum en furðulega fá hús hrundu og enginn slasaðist alvarlega! Eins og við mátti búast af Nýsjálendingnum þá var farið með okkur fyrsta kvöldið á local-pöbbinn og bjórinn smakkaður. Síðan skelltum við okkur til Akaroa sem er 45 mínútur frá Christchurch og fengum okkur fish and chips og röltum um. Á laugardeginum vorum við svo búin að leigja okkur húsbíl hjá fyrirtæki sem heitir Jucy og skelltum við okkur í 5 daga road tripp með landakortið að vopni og sáum meðal annars mörgæsir, seli, albatrossa, fjöll og fyrnindi (byrjuðum að fara til Dunedin að sjá Kiwi keppa í fótbolta, síðan héldum við áleiðis til Milford Sound og þaðan til Queenstown). Ég var enn og aftur plötuð í margra klukkutíma gönguferðir, 4 tíma kayakferðir og hálfs dags hjólaferð (líður stundum eins og ég sé í the biggest looser haha).

Til þess að láta þennan pistil ekki hljóma eins og hina verstu upptalningu þá verð ég að nefna nokkur atriði sem stóðu upp úr þessari húsbílaferð.

-Vegurinn til Milford Sound var eins og klipptur út úr Lord of the Rings (sem var að hluta tekin upp þar)
-Á leiðinni stoppuðum við til þess að fara í smá göngu en þegar við komum til baka var fugl sem kallast Kea fugl og er mjög sérstakur mættur upp á bílinn hjá okkur og var að borða gúmmíið af toppnum örðum ferðamönnum til mikillar ánægju (en sem betur fer tók Jucy húsbílaleigan ekkert eftir því þegar bílnum var skilað!)
-Í kayakferðinni góðu sem við borguðum morðfjár fyrir var grenjandi rigning og þoka þannig að við sáum ekki helminginn af því sem við áttum að sjá, en fengum óvæntan glaðning þegar að selur nokkur tók upp á því að veiða sér kolkrabba rétt hjá okkur og fylgja okkur nánast alla leið niður fjörðinn
-Í Queenstown leigðum við okkur hjól og létum skutla okkur inn í fallegan dal einungis til þess að við gætum hjólað tilbaka. Ég var kokhraust og alsæl með það hversu hátt okkur var skutlað upp og hélt í einfeldni minni að hjólaferðin yrði héðan í frá öll niður brekkur og ég gæti bara slakað á og notið útsýninsins. Allt kom fyrir ekki og annað eins erfiði hef ég ekki upplifað frá því að maður keppti marga leiki í röð á pæjumótunum í denn.
-Það var þó eitt sem hélt gleðinni inni í mér en það var Magnús nokkur Svíi með meiru sem reyndi að vera gríðarlegur töffari og hjóla alla leiðina upp bröttu brekkuna sem ég teymdi bara hjólið. Honum tekst ekki betur til en það að maðurinn prjónar yfir sig og lendir í fjallshlíðinni í miðjum runnanum og litlu mátti muna að hann færi alla leið og hann þurfti hjálparhönd frá mér til þess að losa sig úr þessari klípu sem hann var kominn í. Eins og mér einni sæmir gat ég því miður ekki aðstoðað hann strax vegna þess að ég var í kasti á jörðinni að reyna að ná andanum.
-Eftir hjólaferðina skelltum við okkur í hjólabíla niður fjall sem endaði vel sem betur fer!

Eftir húsbílaferðalagið fórum við svo aftur til Kiwi og co þar sem hugsað var um okkur eins og kóngafólk eins og það á að vera!

Núna erum við stödd í örðu ferðalaginu, núna um norðurhluta suðureyjarinnar og erum í Abel Tasman þjóðgarðinum þar sem við ætlum að tjalda yfir nótt og halda svo áfram inn í þjóðgarðinn á morgun í kayak og vera í eina nótt með kayak og tjald að vopni inni í miðri náttúrunni!

Verð duglegri að blogga næst, farin að tjalda og horfa á sólina setjast.

Knús og kossar heim!

Í dag er föstudagur og á föstudögum er gaman að fá sér gott í glas með góðu fólki. Hérna down under er sko ekkert verið að skafa af gleðitækifærunum og hafa Smith hjónin planað handa okkur ferð í Hunter Valley, sem er dalur í tveggja tíma fjarlægð, fullur af fallegu landslagi, húsum og vínekrum! Þar ætlum við að eyða helginni í leigðu húsi við fallegt vatn, smakka góð vín, góða osta og njóta þess að vera til, alveg eins og Sideways myndin... nema fyrir utan famhjáhaldið haha

Annars höfum við verið að bralla ýmislegt, fórum til að mynda að sjá Blue Mountains sem er fallegur þjóðgarður ekki svo langt frá Sydney. Þar sáum við fallg fjöll, fallega fugla, ótrúlegt útsýni og eins og vanalega var ég plötuð í langan göngutúr með tilheyrandi væli að minni hálfu.

Síðan fengum við okkur hádegismat í fallegum smábæ í fallegri götu og völdum stað sem var svolítið út úr sínu "elementi" ef svo má að orði komast. Staðurinn var eins og fjallakofi frá miðöldum og afgreiðslufólkið var einnig eins og það væri frá miðöldum. Allir karlmennirnir báru fallegt og mikið skegg í anda Svíans, nema þeir voru allir síðhærðir með skipt í miðju. Konurnar voru einnig með sítt hár, skipt í miðju, ómálaðar og gengu í furðulegum fötum. Maturinn var hins vegar himneskur, allt lífrænt og voðalega heilsusamlegt eitthvað. Áður en við fórum skellti ég mér á salernið og sá það alls kyns bæklinga sem útskýrðu þennan fatnað og útlit fólksins. Kom á daginn að þetta var sértrúarsöfnuður sem trúir á samfélagið sitt og snýr bakinu við hinu almenna samfélagi eins og gengur og gerist í slíkum sértrúarsöfnuðum. Mér fannst þetta alveg magnað, en ef þið viljið fræðast frekar um þennan sérstaka hóp klikkið þá hérna -ég mæli sérstaklega með því að kíkja á kaffihúsin þeirra, hrikalega góður matur!

Annars hef ég ekki frá miklu örðu að segja annað en við fórum einn daginn á ströndina, hinn daginn fórum við að heimsækja tengdafólkið hennar Ingibjargar og annan daginn fórum við í bíltúr niður götuna að kaupa í matinn en enduðum á því að týnast og vorum nálægt því að skilja þegar að við loksins fundum leiðina heim, en ef að þið viljið láta reyna á sambandið -prófið þá að týnast í miðbæ Sydneyjar á háannatíma...

Sem betur fer mun Dabbi keyra á vínekruna á eftir og því þurfum við ekki að hafa áhyggjur af skilnaðarpappírunum og getum einbeitt okkur að smökkunarhæfileikunum og þykjast vita hvað við erum að gera þegar að vínsmökkun kemur -svolítið mikil eik, mikið ávaxtabragð, alltof þurrt... haha ég er með þetta!

Eigið góða helgi kæru vinir.

I come from the land down under...

Jæja sykurpúðar nær og fjær, þá er skandínavíska dúóið komið til Sydney eftir æðislega dvöl hjá höfðingjunum Gebbu og Ray í Filippseyjum. Eins og búast mátti við af Gerði Björgu þá var afmæli svíans fagnað með pompi og prakt, og farið á Pizza Hut og sungið fyrir afmælisbarnið, svo kíkt í plat-rússibana og í keilu þar sem undirrituð reið ekki feitum hesti, en mátti þakka fyrir að vera ekki eins léleg og Gebba (haha sorry Gebba mín). Gebba var með einhverja asnalega reglu um það þegar að maður fékk fellu eða feikju þurfti maður að taka "happy dans" og annan eins kjánahroll hef ég ekki fengið síðan ég sprangaði um í sundbol í keppni um að vera fallegust... Sigurvegarinn í dans keppninni var sá sami og í keilunni, en afmælisbarnið sjálft sýndi danstakta sem ekki hafa sést í keiluhöllum heimsins fyrr og síðar! Næstu daga tókum við því rólega í kósýheitunum í "sveitinni" og fengum meira að segja fría klippingu hjá frúnni. Loks kom svo að kveðjustund og var okkur fylgt alla leið út á flugvöll í skemmtilegu rútunni, eða jeepney eins og heimamenn kalla hana.

Ferðinni var heitið til Melbourne þar sem við myndum eyða helginni og svo var planið að leigja bíl og keyra áleiðis til Sydney með stoppum hér og þar. Það plan gekk eftir eins og í sögu og svíakonungur með nýja glansandi bílprófið sitt stóð sig eins og hetja og keyrði yfir 1600 kílómetra öfugu megin á götunni án þess að drepa okkur (nokkur "close call" eins og sagt er, en overall komumst við heil á húfi á áfangastað). Það fyrsta sem ég gerði hins vegar var að kaupa mér ástralskt númer og hringja í Ingibjörgu. Ég hringi í númerið sem ég tel að sé hennar en fyllist efa þegar að að ég heyri rödd hinum megin á línunni með ógurlegan ástraskan hreim, yeeeeeeah hellouuuuu thiees ies Ieeengeeeah -og ég svara með ógurlega íslenska hreimnum mínum -uhh Ingibjörg?? svo heyri ég hlátrasköll og fatta að jú, þetta er Ingibjörg en ekki einhver fertug húsmóðir á Ramsey street -og það má með sanni segja að æskuvinkona mín er officially komin með ástralskan hreim af bestu gerð!

Eftir símtalið góða átta ég mig á því að æskusápuóperuþátturinn minn, Nágrannar eru einmitt teknir upp í grennd við Melbourne og næsta símtal sem ég hringi er í ferðaskrifstofuna sem sér um túrana þangað og bóka mér pláss í næstu ferð. Magnús var ekki alveg að kaupa þetta plan og ákvað að verða eftir og kanna borgina í staðinn. Ég fór því alein í ferð um Ramsey street og í stúdíóið (high five!) og var þetta eins og að koma til Mekka fyrir mig, ég sá Erinsbrough high, Ramsay street (sem heitir í raun Pine Oak eða eitthvað svoleiðis og það býr fólk inni í húsunum, það er bara tekið upp úti, allt innandyra er tekið upp í stúdíóinu!!), svo fórum við í stúdíóið sjálft þar sem við fengum að sjá Lassiters, lögfræðistofuna hans Toadie, Charlies, Grease Monkeys, verkstæðið hennar Steph, name it! Eftir túrinn hittum við svo mömmu hans Sting Ray og þeirra og ef við hefðum verið degi lengur í Melbourne hefðum við fengið að hitta Dr. Karl og Harold en því miður var það ekki í boði... Samt alveg magnað að sjá þetta fyrir sápuóperufíkil eins og sjálfa mig :)

Fyrsta stoppið í road trippinu góða var á Philipps Islands þar sem við sáum kóala birni kúra uppi í tré, mörgæsir koma upp úr sjónum eftir að hafa leitað sér ætis, kengúrur skoppandi á vegunum (flestar dauðar reyndar greyin) og fallegt fuglalíf. Þaðan fórum við svo til Wilsons Promintory sem er þjóðgarður fullur af fallegum fjöllum og óeðlilega hvítum stendum og grænbláum sjó! Þar var ég plötuð í að klifra eitt fjall og fara í aðra fjallgöngu, samtals 12 kílómetra ganga -sem næstum gekk frá mér, en með skottulæknaolíuna góðu frá Filippseyjum kláraði ég þetta með stæl. Eftir það stoppuðum við á ýmsum stöðum (man ekki hvað þeir heita, en ég man að einn bærinn hét Ulladulla sem mér fannst alveg awesome nafn á bæ!) þar á meðal strönd sem að kengúrur búa, fleiri fjallgarðar, strendur og fallegir fiskibæir.

Einn daginn fórum við svo í hvalaskoðurnarferð, sem var æðisleg -ekki af því að við sáum hvali- heldur stálu höfrungarnir senunni. Þeim finnst víst æðislega gaman að synda meðfram og fyrir framan bátinn, fara í kapp við hann og stökkva upp og sýna sig fyrir mann :) Ég held ég hafi tekið yfir hundrað myndir og þrjú myndbönd af þessum mögnuðu dýrum! Hvalirnir sem við sáum voru aðeins feimnari en leyfðu okkur samt að sjá sig leika sér aðeins, en þetta voru kvenkyns hvalir með litlu afkvæmin sín með sér... svooo magnað!

Síðan fórum við að nálgast Sydney og þegar að 250 km vantaði upp á hringdi ég í Ingibjörgu sem var að taka smá forskot á sæluna á bar að bíða eftir Dabba eftir vinnu með kampavínsglas í annarri og símann í hinni. Ég sagði henni að við værum tvo og hálfa tíma frá Sydney og viti menn, bara það að ég væri að nálgast var nóg til þess að Ingibjörg vaknaði um morguninn með tak í hálsinum og gat ekki hreyft sig (en fyrir þá sem ekki vita þá gerist alltaf eitthvað fyrir Ingibjörgu þegar ég er í kringum hana).

Til þess að hún eigi möguleika á því að jafna sig ætla ég að fara með svíanum góða niðrí bæ, fá mér bjór fyrir framan óperuhúsið og senda Ingibjörgu minni góða strauma úr 30 stiga hitanum og sólinni :)

Í kvöld er svo planið að grilla á svölunum , fá sér nokkra kalda og njóta þess að vera í Sydney með nýtrúlofaða parinu...

Reyni að vera duglegri að blogga þar sem við erum nú komin í fyrsta heiminn og internetsambandið gríðargott.

Bestu kveðjur frá sólinni í Sydney :)

Jaeja gott folk!

Tha erum vid komin til Ceby city med hofdingjunum Gebbu og Ray. Vid komumst heil a hufi a flugvollinn ad saekja lidid og spennt bidum vid eftir ad sja Gebbu, Brieti, Sogu og mommu hans Ray labba ut um komuhlidid a althjodlega flugvellinum (Ray kom ekki fyrr en 30.oktober).

Thad thurfti ekki ad nota sjonaukann til thess ad taka eftir theim, en Gebba var eina ljoshaerda hvita konan i 700 kilometra radius. Eftir sma kjanalegt heils og hlaturskast a la Gebba stodum vid a flugvellinum, med mommu hans Ray talandi modurmalid vid hina og thessa, attudum vid okkur a thvi ad thad var enginn annar maettur til thess ad taka a moti okkur. Eftir um 45 minutna bid, nokkur simtol og sma pirring hja sumum komu aettingjarnir hlaupandi ad okkur med bros a vor -enda ekkert ad thvi ad saekja folk seint a flugvollinn, thetta er nu einu sinni philippino time!

Jaeja, tha var bidinni eftir ad sja einhvern taka a moti okkur buin og vid tok bidin eftir bilnum til thess ad skutla okkur heim i byrjud (en half aettinn var maett a flugvollinn ad saekja okkur og thvi hlytum vid ad ferdast um i rutu heim med allan farangurinn). Eftir einhvern fjolda minutna (a thessum timapunkti var eg ekki med klukkuna a lofti, enda fegin ad sja Gebbu og von thessum timasetningum hja landanum) kom loksins opin smaruta og trodum vid farangrinum inn fyrst, og svo var okkur smalad inn smatt og smatt. Throngt mega sattir sitja hugsudum vid og veltum thvi fyrir okkur hversu lengi ferdalagid myndi taka. -Ekki svo lengi- segir Gebba og vid faum enn eitt hlaturskastid af oraunverulegu adstaedunum sem vid vorum nu komnar i, i kremju i opnum pallbil i Cebu City i Filippseyjum.

Eftir adeins fleiri minutur vorum vid komin i risastoran supermarkad thar sem ad okkur var sagt ad vid thyrftum bara ad kaupa smotteri adur en vid faerum heim. Vid forum inn med lidinu, eltum thau um i sma stund adur en ad okkur var sagt ad setjast nidur og fa okkur adeins ad borda a medan ad thau versludu adeins. Nokkrum timum seinna kom ein fraenkan ad saekja eitthvad af vorunum og eltum vid hana inn i bil thvi vid heldum ad nu hlyti ad vera komid nog. Thvi naest var vorunum hent inn i bil og okkur smalad inn a eftir theim, en nu vantadi mommu hans Ray, sem var vist inni ad leita ad okkur. Eftir ad sa misskilningur var leidrettur, kom hun loksins ut, med DYNU med ser. Dynunni var hent ofan a okkur og ferdinni var loksins haldid afram heim.

En thegar vid nalgudumst stoppadi smarutan med ollu folkinu, farangrinum, matnum og dynunni enn einu sinni, i thetta sinn hja markadnum thar sem ad fiskurinn er sko keyptur. Med bros a vor stoppudum vid einu sinn enn, en thad bros breyttist skyldilega thegar ad rulsafnykur aeddi um loftid -en bilinn hafdi stoppad hja ruslahaug, ekkert vid thvi ad gera!

Loksins logdum vid svo af stad aftur og i thetta sinn alla leidina heim, vid vorum komin heim klukkan 17:30 (en flugvelin lenti klukkan 12:40). Thar voru ALLIR maettir ad heilsa okkur og i hudradasta sinn thann dag leit eg a Gebbu og hlo. Vid skyldum ekki neitt en reyndum ad muna nofnin a ollum eins vel og mogulegt er (erum enn ad vinna i thvi!).

Svo fengum vid ad borda, fengum herbergi og nutum thess ad lata dekra vid okkur. Um kvoldid forum vid svo i "sjoppuna" herna i thorpinu og keyptum okkur bjor og drukkum uti a palli, undir stjornubjortum himni og hlogum af deginum og thessum oraunverulegu adstaedum sem vinkonurnar ur Grindavik voru komnar i. Thegar timi var kominn til thess ad sofa bra okkur heldur betur i brun thvi ad heimilisfolkid var ad bua um sig a thunnum dynum a golfinu -a medan ad vid vorum i makindum okkar ein i herbergi. Maggi for tha fram og baudst til thess ad sofa a golfinu i stadinn, en folkid herna er svo gestrisid ad thad tok thad bara ekki i mal, enda holdum vid ad thau sofi alltaf svona, eru ekki von thvi ad sofa a mjukum dynum a sinum feita rassi eins og vid.

Naesta dag forum vid svo i sma gongutur um svaedid, en thetta er einhvers konar sveit inni i midri borginni og herna eru raektud svin, kjuklingar, kalkunar, avextir og graenmeti. Daginn eftir kom svo Ray, hetjan i thorpinu og var honum vel tekid herna a svaedinu, enda fotboltahetja mikil! Ray syndi okkur um eins og innfaeddur og fannst okkur mjog gaman ad sja hann tala tungumalid sitt.

I gaer forum vid svo a strondina med Brieti og Sogu sem er ekki frasogufaerandi nema fyrir thad ad thegar vid Gebba vorum i sundlauginni rett hja strondinni sa eg svort sky uti hja sjonum. "Thad er eins og thad se eitthvad mikid ad fara ad ske" segi eg vid Gebbu sem paelir ekkert frekar i thessum skyjum. Sidan forum vid til strakanna sem voru i makindum sinum ad drekka bjor og segjumst vera tilbunar ad fara hvad og hvenaer. Sidan, upp ur thurru skellur a thessi lika magnadi stormur, rigning, rok, thrumur og eldingar og Gebba er fyrst til thess ad panika. Hun oskrar, tekur dotid sitt segir Brieti ad flyta ser, oskrar sma og hleypur af stad. Thetta er nog til thess ad hraeda stelpurnar sem nuna oskra og grata og hlaupa eins og thaer eiga lifid ad leysa. Strakarnir pakka dotinu saman i flyti, vid Maggi erum ad tyna bjorfloskurnar saman thegar ad Ray panikar sma lika og oskrar "leave the bottles!" Vid tokum tha bara toskurnar okkar og hlaupum i skjol hja veitingastadnum rett hja. Thegar thangad er komid erum vid oll i kasti, serstaklega Gebba, en litlu greyin eru hagratandi og vilja fa solina eda fara bara heim til Islands thar sem thad er ekki svona mikil rigning og rok (riiiiiiiiiiiiiight!).

Sidan fengum vid okkur ad borda a veitingastadnum a medan ad vedrid gekk yfir og stelpurnar roudust, a medan erum vid enn a hlaegja ad vidbrogdunum okkar. Loksins erum vid svo sott og til thess ad toppa sjokkid sem stelpurnar voru i keyrdum vid framhja motorhjolaslysi thar sem ad madur var fastur undir hjolinu sinu, en sem betur fer sau thaer ekki neitt!

En vid komumst heim a endanum og tokum thvi bara rolega um kvoldid og stelpurnar gleymdu thessu fljotlega eins og krokkum er einum lagid. I dag er svo All Saints day en tha heimsaekja heimamenn tha sem hafa farid a undan i kirkjugordum og gefa theim blom. Vid aetlum ad kikja a eitt stykki svoleidis og freista gaefunnar i mollinu -en okkur Gebbu er farid ad langa i McDonalds ;)

Hef thetta ekki lengra i bili
-Olof out

Komin og farin fra Camiguin -naesta stopp GEBBA og RAY i CEBU!!!

-Jaeja fra thvi ad eg settist nidur med ykkur hofum vid ferdast um Camiguin eyjun endilanga, leigt tvisvar sinnum motorhjol, tvisvar sinnum motorbat til ad ferdast a naerliggjandi eyjur, snorklad og farid i gongutur i gengnum eyjuna ad skoda foss inni i midjum frumskoginum.

En ferdalagid byrjadi med vakningu eldsnemma um morguninn og skundad upp a motorhjol a thremur hjolum og trodid feitu rossunum a okkur asamt flennistorum bakpokum a thetta litla hjol og haldid ut a bryggju thar sem ad ferjan fra Bohol til Camiguin beid eftir okkur. Ad sjalfsogdu gleymdi eg ad hugsa um thad ad redda okkur morgunmat en eg helt ad ferdin taeki enga stund og vid thyrftum ekkert morgunmat. Kom a daginn ad ferdin tok 3-4 tima og svong og threytt komum vid ad landi thessarar fallegu eyju, en hun er full af eldfjollum med palmatrjam og hvitum strondum, alveg eins og madur vaeri kominn til Hawaii!

Vid hentumst upp a enn eitt motorhjolid med thremur dekkjum og fundum enn eitt hostelid sem var i odyrari kantinum. Thegar vid keyrdum i gegnum adalbaeinn a eyjunni komumst vid ad thvi ad einmitt thessa helgi var hin svokallada Lanzones festival i fullu fjori (en lanzones er avoxtur sem eyjan er thekkt fyrir) og einmitt um kvoldid myndi "Ungfru Lanzones" vera valin fyrir framan allan baeinn undir berum himni. Vid letum ekki segja okkur thad tvisvar og drifum okkur ad borda og koma okkur fyrir a hotelinu og skella okkur nidur i bae ad skoda 14 stulkur dansa i buningum, skunda um a bikinii um svidid og svara spurningum domara i beinni -eins og kanarnir gera thetta.

Fegurdarsamkeppnin byrjadi reyndar a baen (af hverju myndi fegurdarsamkeppni ekki byrja a baen?) og svo var Camiguin lagid sungid og svo voru thad politikusarnir sem attu ordid og foru med raedurnar eins og sannir Hollywood leikarar. Ad sjalfsogdu var keppnin naestum klukkutima of sein, en folkid i kringum okkur hlo bara og sagdi -philippino time! Eftir raeduhold komu svo stulkurnar fram i buningum, sem bunir voru til serstaklega fyrir keppnina og takna Lanzones avoxtinn. Svo donsudu thaer i att ad mikrafoninum og sogdu numerid sitt. Eg helt med numer 13.

Eftir buningaatridid, sem eg verd ad vidurkenna var virkilega skemmtilegt, eiginlega eins og karnivalhatid i Brasiliu, komu stulkurnar svo fram i bikiniium og -ekki nog med ad thaer vaeru halfnaktar- tha voru thaer spurdar spjorunum ur i beinni fra domurum, sumar meikudu thetta ekki og hlupu af svidinu, adrar stomudu eitthvad, enn adrar dodrudu bara vid domarana i stadinn fyrir ad svarar spurningunni en faestar gatu svarad, nema numer 13 sem eg helt med! Til thess ad gera langa sogu stutta tha forum vid Maggi heim eftir bikini-atridid med tarin i augunum af hlatri yfir thvi sem valt upp ur stulkunum.

Naestu dagar foru i thad ad leigja motorhjol, skoda eyjarnar i kring, labba, snorkla, leigja motorbat (reyndar vard einn bensinlaus a leidinni til baka en skipperarnir okkar sem voru ekki eldri en 8 ara) reru okkur i land og keyptu meira bensin.

-Internet kaffid er alveg ad loka og eg verd ad kotta a thetta... aedislegir dagar i Camiguin ad baki, hendi kannski itarlegri bloggi inn naest, en nuna erum vid komin til Cebu thar sem ad vid munum taka a moti Gebbu a flugvellinum i fyrramalid!

Lifid heil kaeru vinir og takk fyrir ad nenna ad lesa bloggid haha :)

Heyrumst naest med Gebbu i for!