Af nágrönnum og strandarferðum

Allt í kringum okkur eru Maasai þorp og á daginn heyrum við í krökkunum syngja fyrir geiturnar og lömbin sín. Bjöllurnar í kringum hálsinn á dýrunum hljóma undir sönginn og það er erfitt að skilja hvernig svona ungir krakkar hafa hemil á svona mörgum dýrum. Við Magnús lítum á einn strákinn sem getur ekki verið mikið eldri en Óskar. Þarna stendur hann með Maasai prikið sitt og rekur geiturnar áfram vasklega. Óskar fæst varla til að labba lengra en 50 metra án þess að fá “far” hjá okkur en þarna hleypur barnið upp og niður bratta brekkuna á eftir geitunum án þess að blása úr nös. Eldri strákarnir sýna okkur mikinn áhuga og hlaupa í áttina til okkar. Þeir segja eitthvað á maasai tungumálinu sínu og ég horfi bara á þá og brosi. Svo benda þeir á gleraugun mín og flissa og vilja svo máta þau. Ég leyfi þeim að prófa þau og þeir kafna úr hlátri og þykjast vera ringlaðir. Mér finnst þetta jafn fyndið og þeim og hlæ með þeim. Hver þarf tungumál? Þeir strjúka svo loðnu handleggi Magnúsar og kafna aftur úr hlátri. Ég skil þá vel og kafna úr hlátri líka. Við göngum upp eina brekkuna í átt að öðru þorpi og þar mætir okkur hópur af litlum stelpum sem eru sjúkar í ljóshærða síðhærða víkinginn. Þær strjúka Óskari um hárið og vilja ólmar fá að halda á honum. Hann er ekki alveg á sama máli og lætur þær hafa fyrir því að leika við sig. Eftir nokkurn eltingaleik dettur einni stúlkunni í hug að plata Óskar til sín með því að finna kind uppi í haga og bjóða Óskari að koma á hestbak á kindinni og viti menn, þetta snarvirkaði og Óskar leyfði þeirri stuttu að halda á sér og saman sátu þau á aumingja kindinni með tilheyrandi hlátursköstum hinna barnanna. Ég tók upp símann og festi þetta á “filmu” en þá barst athyglin til mín og ég var beðin að taka myndir af krökkunum sem mér fannst ekki leiðinlegt. Ég tók þessa nýfundnu athygli kannski aðeins of langt þegar mér datt í hug að gera þær feitari með “fatify” appinu mínu. Sumum fannst það fyndið en alls ekki öllum og ég held að ég hafi gert þær dauðhræddar sumar. Ég setti því símann í vasann og sleppti frekari ljósmyndun.

Svona leið vikan, göngutúrar um fallegu hæðirnar hérna í Lengijave en helgin var bókuð í strandarferð. Trausti Pajeroinn hans Elliot var græjaður í tíu tíma ferðalagið til Pangani sem er á norðausturströnd Tanzaníu. Allur tæknibúnaður var vel hlaðinn og nesti pakkað. Ferðalagið gekk furðu vel, enginn bílveikur og það sem heimamanninum fannst best var að við fengum enga sekt á leiðinni. En þannig er það hér að umferðarlögreglan er sýnileg á hverju horni og er þekkt fyrir að stöðva bíla fyrir akkúrat ekki neitt og heimta svo sekt fyrir ótrúlegustu hluti eins og að vera ekki í réttum skóbúnaði við akstur. Lögreglumennirnir eiga víst að safa ákveðnu magni af sektum og skila til yfirmannsins en mega svo eiga restina sjálfir. Það mátti því með sanni segja að það hafi verið kraftaverk að við “mzungo” (hvítingi á swahílí) fengum enga sekt alla leiðina. Okkar beið yndislegt strandhús sem Elliot og Jana konan hans höfðu leigt yfir helgina en þar var beinn aðgangur að ströndinni sem Óskari fannst æðislegt. Þarna svamlaði hann um á bossanum, áhyggjulaus og fjáls. Annars slagið pissaði hann í sandinn, horfði á mig skringilega en hélt svo áfram að leika. Helginni var eytt í það að borða góðan mat, synda í sjónum, spila spil og spjalla við góða vini. Ég hafði mestar áhyggjur af malaríu en þetta svæði er þekkt fyrir þann viðbjóð. Við vorum dugleg að kappklæða okkur á kvöldin með tilheyrandi svita en komum heim með aðeins nokkur bit hver. Nú er að bíða og sjá og vona að fyrirbyggjandi töflurnar virki. Heimleiðin byrjaði svo með því að Óskar fékk svona líka skemmtilega í magann og fékk niðurgang á fínu hvítu flísarnar í húsinu og gubbaði í bílnum. Við höldum að það hafi verið sandátið og saltvatnið sem hafi farið illa í hann en hann er búinn að ná sér og ekkert sem hægt er að kvarta yfir (nema kannski labbi-leti sem er enn að hrjá hann).

Núna erum við komin aftur í Maasai paradísina í Lengijave og í gærkvöldi grilluðum við geitalæri við arineld að hætti Maasai-a sem var virkilega skemmtilegt –ætla að prófa að grilla lambalæri á spýtu yfir arineldi á Íslandi í sumar!


Hef þetta ekki mikið lengra í bili, ok bæ!

Af flugvélum og ljónum

Klukkan hringir. Mér fannst ég ekki hafa sofið neitt. Það er komið að þessu. Flugvöllurinn í Keflavík bíður mín brosandi og vinaleg andlit við innritunina hlýja mér á köldum janúar morgni. Leiðin liggur til Svíþjóðar þar sem ég hitti strákana mína og áfram höldum við þriggja manna fjölskyldan áfram til Amsterdam þar sem enn einn vinalegur flugvöllur bíður okkar en í þetta skipti er flogið til Kilimanjaro. Átta og hálfs tíma flug fyrir einn tveggja ára gutta sem til allra hamingju elskar flugvélar. Með barnaefni og ipad að vopni tekst flugið ágætlega (fyrir utan nokkur skapofsaköst sem vekja athygli samferðafólks okkar). Á móti okkur taka háskólavinir okkar Elliot (innfæddur) og Jamie og Jamal (útlendingar eins og við). Við tekur tveggja tíma keyrsla til Arusha og upp í fjöllin inn á milli Maasai þorpa.

Fyrsta nóttin í Afríku var frekar tíðindalítil og allir þreyttir eftir langt ferðalag. Tímamismunurinn er aðeins 3 tímar þannig að ekki þótti okkur það erfitt að vakna að morgni og gera okkur klár fyrir safarí ferðina. Þrjár nætur, fjórir dagar og margir tímar í safaríbíl með títtnefndu barni.

Leiðin lá í Ngorogoro þjóðgarðinn þar sem við okkur blasti Lion King myndin í allri sinni dýrð. Það er erfitt að lýsa tilfinningunni að keyra um sléttur Afríku með öllum þessum mögnuðu dýrum. Heill dagur í bíl en einhvern veginn fann maður ekkert fyrir því að hafa verið í bíl -en það er ekki á hverjum degi sem maður sér hýönu gæða sér á flóðhesti þrjá metra frá manni.

Frá Ngorogoro fórum við svo til Serengeti þar sem að við gistum í tjöldum með innbyggðum klósettum og sturtum. Eftir langan dag í bílnum leyfðum við Óskari að hlaupa um frjáls til að losa um smá orku. Þá kom einn starfsmaðurinn á svæðinu og bað okkur vinsamlegast ekki um að láta hann einan þar sem að hér byggju ljón og blettatígrar. Við hlupum til hans hið snarasta og vorum ekki í rónni fyrr en hann var kominn í fangið á okkur.

Fyrsta morguninn í tjaldinu vaknaði ég svo fyrir allar aldir við hljóð sem ég hafði aðeins einu sinni heyrt í dýragarði. Jú, passaði. Þetta voru ljón að kalla sín á milli -að leita að hvort öðru. Rétt fyrir utan tjaldið. Við sólarupprás fórum við svo út að finna ljónin og ekki þurftum við að leita langt því við veginn sátu þau þrjú að fá sér að drekka og hvíla sig eftir erfiða nótt (heyrðum líka í einhverju dýri kveðja þennan heim og svöng ljón við matarborðið).

Við tók síðan yndisleg ferð í þessu magnaða landslagi með dassi af Óskara öskrum þegar að hann fékk ekki að öskra á ljónin eða önnur dýr. Þá var gott að eiga ipad til að henda í hann þegar að manni langaði að komast nær blettatígrinum og litlu nýfæddu börnunum hans. Annað kvöldið sátum við til borðs að snæða kvöldverð þegar að kokkurinn stígur út úr eldhúsinu og mætir ljóni, hann stígur varlega aftur inn í eldhúsið og kallaði "Simba" sem er ljón á swahili. Upp með vasaljósin og kveikt á bílunum til að koma þeim frá. Við vorum vinsamlegast beðin um að vera nálægt hvor öðru og alls ekki sleppa litla skæruliðanum. Hljóðin í þeim kallandi á hvort annað voru mjög hávær og dimm. Ekki þótti líklegt að þau myndu ráðast á okkur þar sem að nóg var um dýr fyrir þau en til öryggis fengum við fylgd í tjaldið okkar þar sem við hreyfðum okkur ekki fyrr en við sólarupprás. Þá pökkuðum við saman og kvöddum yndislegu starfsmennina sem bókstaflega hættu lífi sínu svo við myndum nú fá gott að borða. Magnaðasta útilega sem ég hef upplifað! Leiðin heim var svo enn eitt ævintýrið þar sem við sáum fullt af dýrum sem ég hafði aldrei vitað að væru til áður. Toppurinn á heimleiðinni var samt að sjá Sasú fuglinn (en ég kann ekkert heiti á neinum af þessum dýrum og kallaði þau eftir nöfnunum í Lion King, eins og til dæmis Púmba sem var líka mjög gaman að fylgjast með). Læt þetta duga í bili -en planið er að taka því rólega hérna uppi í fjöllunum með Maasai fólkinu næstu daga.
-Lifið heil!

Dagurinn fyrir Hrekkjavöku...

Ég er hrifnæm, fljótfær, auðtrúa og einstaka tækifærissinni. Þessi flotti kokteill getur verið hættulegur þegar að hrekkjavöku-sælgætis-heilaþvottur Ameríkanans hefst nokkrum vikum fyrir Hrekkjavöku. Ég stóð mig að því að versla gotterí fyrir púkana (einnig nokkrum vikum fyrr) án þess þó að púkar kæmu til mín að sníkja, slíkt er nefninlega bannað í byggingunni minni. Kannski vildi ég bara falla í kramið, vera með. Alls kyns nammitegundir voru prófaðar (fruit flavored tootsie rolls eru bestar fyrir ykkur sem hafið áhuga á nammi) og fleiri tugir poka keyptir.

Í gærkvöld fékk ég svo nóg af þessari tilraun minni að falla í kramið (eða sykurfíkn, dæmi hver fyrir sig). Ég leigði Fed Up heimildarmyndina á iTunes sem í stuttu máli sýnir fram á að sykurvíman sé á við góða kókaínvímu. Til að toppa sjálfshatrið horfði ég svo á Fat, Sick and Nearly Dead á Netflix og fann mig eitrast alla upp. Hvað var í stöðunni annað en að skella sér beint úr bullandi sykurneyslu í tíu daga djús hreinsunarkúr. Ég sofnaði með háan blóðþrýsting vegna sykurneyslu en full af bjartsýni, vegna þess að í dag átti að vera dagurinn sem allt breyttist. Hingað og ekki lengra.

Ég vaknaði í sama bjartsýniskastinu, henti í einn góðan morgundjús úr því sem ég átti inni í ísskáp. Gulrætur, rauðrófur, epli og engifer. Ég svólgra þessu í mig, gef barninu að borða, klæði mig í mitt fínasta púss og skelli mér á róló. Geng framhjá búð sem heitir Organic Avenue og kaupi mér grænasta djúsinn í búllunni, enda mundi ég það frá myndinni að maður á að drekka regnbogann. Búin með einn rauðan, tími fyrir einn grænan. Djúsinn sá var uppfullur af alls konar grænmæti og bætiefnum, kallaðist Medical Green og ekkert gat stöðvað mig.

Eitthvað var sykurneysla síðastliðinna vikna farin að láta á sjá því þegar ég leit í símann við tökur einna "sjálfu" með græna djúsinn gat ég ekki betur séð en ég liti út fyrir að hafa timburmenni. Sveiattan, ég skellti djúsnum í mig og þambaði af lífs og sálar kröftum. Þegar að sopanum hafði verið kyngt áttaði ég mig á því að djúsinn var hræðilega vondur. Ekki nóg með að vera uppfullur af grænkáli þá var í honum hvítlaukur, laukur og eitthvað fleira, en lengra komst ég ekki með innihaldslýsinguna því ég skilaði sopanum í næstu ruslatunnu. Hinar West Village mömmurnar gjóuðu til mín augunum og ég ákvað að láta mig hverfa sem fyrst.

Á þessum tímapunkti var hungrið í lagi, enda ennþá flökurt frá djúsnum. Við ákváðum að skella okkur bara í sund í Battery Park og gekk það stórslysalaust fyrir sig að undanskildu því gríðarstóra smáatriði að eftir sund er hungrið upp á sitt besta. Ég var svo hungurmorða að ég var næstum búin að borða barnið.

Við yfirgefum sundið og áður en ég veit af erum við sest á ítalskan veitingastað, búin að panta pizzu og ég búin að drekka eina kók. Ég froðufelldi alveg örugglega þegar að pizzan kom og át tvo þriðju hennar áður en Óskar var búinn með eina sneið. Þegar ég svo seildist eftir næst síðustu sneiðinni næ ég að reka mig í pönnuna sem pizzan var á með þeim afleiðingum að hún einhvernveginn tók á loft, fór í heljarstökk og lenti flatmagandi á gólfinu og pannan fylgdi á eftir með tilheyrandi látum. Jakkafataklæddu Wall Street bisness mennirnir göptu á mig (ég var örugglega með pizzasósu framan í mér líka) og ég leit á Óskar og reyndi að fá hann til að hlægja með mér en hann sendi mér sama vorkunnar/viðbjóðs augnaráð og bisness mennirnir og mig langaði mest að láta mig hverfa aftur.

Í þetta skipti var það ekki í boði en á meðan að þessar hugsanir fóru um höfuðið kemur vakstjórinn hlaupandi til mín og segir mér að nýja pizzan sé í ofninun, ég þurfi ekkert að óttast. Svo kemur yfirsóparinn askvaðandi og sópar upp pizzuna sem náði að klessast vel við gólfið, gefur mér innilegt bros og heldur áfram sinni vinnu. Ég veit ekki hvort þeir hafi verið svona góðir við mig eða hræddir við mig. Síðan kemur þjónustustúlkan fram með glænýja pizzu sem ég endaði á að þurfa að borða eitthvað af en tók restina með heim.

Klukkan ekki orðin eitt og ég þegar búin að gubba á róló, falla á tíu daga hreinsunarkúrnum og henda niður pizzu fyrir framan mikilvæga viðskiptajötna. Ég borga reikninginn, stend upp og bara svona til að toppa allt, næ að hella heilu vatnsglasi yfir aumingja Óskar sem er auðvitað ekki með auka buxur með sér og ég neyðist því bókstaflega til að hlaupa heim með magann yfirfullan af pizzu og samviskubiti.

Ég kem heim, íhuga það að fara út í búð og kaupa mér nammi en ákveð á fara í jóga í staðinn. Ekki svona jóga sem ég þyrfti virkilega á að halda, heldur jóga fyrir elsku Óskar sem nú var kominn í þurrar buxur. Þegar þangað var komið kom á daginn að hann var eina barnið í jóga og því enn vandræðalegra en ella að syngja OM í klukkutíma.

Á leiðinni heim vogaði ég mér aftur á róló og hitti þar einu mömmuna sem ég vildi ekki hitta, en hún spurði mig að sjálfsögðu hvernig mér liði og hvort ég væri ólétt.

Já svaraði ég, mér líður miklu betur og nei, "it's just a food baby".

Músavaktin

Ég sit á rassinum og horfi á tómt gólfið sem áður hafði hýst ferðatöskur gestanna. Íslenska nammið gjörsamlega búið og kaloríufjöldi síðustu viku -jafnvel mánaða löngu sprunginn. Ákveð að refsa mér í nýju ræktinni sem var að opna á götuhorninu. Eitthvað hefur mér fundist kálfarnir hafa fitnað óvenjulega yfir sumartímann þar sem ég geri balletæfingar á tánum eins og enginn sé morgundagurinn. Fer sátt að sofa um kvöldið enda strengirnir mættir á svæðið og sviðinn er góð tilfinning.

Ég veltist um í rúminu og næ ekki að festa svefn. Sest óvart upp í rúminu og kem auga á músarhelvítið sem hefur strítt okkur síðastliðinn mánuðinn. Þessi mús er klárari en hinar og virðist ekki vilja gildurnar okkar góðu. Ég hristi eiginmanninn þar til hann vaknar og sendi hann í könnunarleiðangur að finna músina kláru. Við sjáum hana hlaupa í eitt hornið og króum hana af. Maggi telur músina hafa komist undan en ég grátbið hann að ýta við hillu í hjarta hornsins. Viti menn, músin stekkur upp með þeim afleiðingum að eiginmaðurinn stekkur lengra upp sem kom þar af leiðandi af stað keðjuverkun sem gerði það að verkum að ég hendist upp í loft og enda í rúminu öskrandi af hræðslu en einnig vegna verkja því í stökkinu virðist sem kálfurinn góði sem fékk að finna fyrir því fyrr um daginn hafi tognað, ef ekki rifnað.

Músin komst undan, eiginmaðurinn hættur að taka þátt í þessari dauðaleit með mér og ég engist um af sársauka. Nokkrum mínútum síðar er Maggi kominn í draumaheim með tilheyrandi hrotum en ég sit eftir í sárum mínum og stari á íbúðina í leit að músarhelvítinu. Rétt fyrir dagsbirtingu heyri ég svo ægileg hljóð inni í eldhúsi. Eitthvað mikið gengur á hjá músinni kláru og ég hunsa beiðni Magga um að leyfa sér að sofa og sendi hann fram í eldhús að athuga nánar. Í þetta skipti sit ég eftir í rúminu þar til hættan er liðin hjá. Kemur á daginn að músin var orðin eitthvað svöng og var byrjuð á Cheerios pakkanum hans Óskars. Sveiattan!

Húsbandið brunaði svo eitthvert út á land til vinnu og ég haltra um Manhattan í leit að tækjum og tólum til hefndar. Mér líður eins og Kevin í Home Alone sem bíður eftir bófunum, yfirvegaður rólegur. Ég er komin með gildru í hvert horn og eitur þar að auki. Mér skal takast að fanga músarhelvítið.

Nú fer ég að slökkva ljós og sjónvarp og bíð átekta.

Hjólið

Lífið er eitt stór hjól sem rúllar eftir götunni. Hjólin koma í allavega stærðum, gerðum og litum. Í New York er aragrúi af hjólum, hver öðru ólíkari líkt og við mannfólkið. Ég hef oft spáð í því hvernig manneskjan velur sér hjól. Rannsóknir hafa sýnt að litur á bílum hafi eitthvað að segja með persónuleika manneskjunnar, silfurlitaður bílaeigandi er til að mynda montinn. Eins hafa menn haldið því fram að hundar sem við manneskjurnar föngum að okkur og ölum upp á okkar ólíkan hátt endurspegli sýn manneskjunnar á sér sjálfri og hundurinn þar af leiðandi líkist eiganda sýnum. Konan sem á stóra púðluhundinn innar á ganginum er einmitt með krullað hár líka.

En hjól eru kannski minna rannsakað fyrirbæri. Ég læt langþráðan draum verða að veruleika þegar ég fjárfesti í fyrsta hjólinu mínu hérna í borginni. Hjólið er myntugrænt með beislituðum handföngum og brúnum hnakki. Stýrið er U-laga með körfu að framan, hið fullkomna kvennahjól. Já þessa dagana er ég sú týpa. Að amerískum sið var tryllitækið keypt á netinu og því "shippað" upp að dyrum hjá mér. Flennistór kassi með samanbrotnu hjólinu birtist nokkrum dögum seinna þegar að húsbandið var fjarri vegna vinnu sinnar og húsfreyjunni datt ekki í hug að opna kassann með tryllitækinu þar sem að hún hefur aldrei sett neitt saman annað en Ikea húsgögn. Degi seinna kom barnastóllinn sem var vandlega keyptur af netinu líka og því ekkert til fyrirstöðu en að setja hjólið saman og kanna borgina með afkvæminu á myntugræna hjólinu.

Húsbandið kom heim nokkrum dögum síðar og var álíka spenntur og ég að skella sér í hjólatúr. Brosið á andlitinu breyttist snögglega þegar að kassinn var opnaður. Hjólið var hálf ósamsett og kalla þurfti til liðsauka, verkfærakassans. Í fyrstu tilraun brotnaði skrúfa og brettið á framdekkinu ónýtt. Húsbandið með sína einlægu óþolinmæði gafst upp á verkinu og blótaði netinu í sand og ösku, það ætti nú að taka fram að hjólið kæmi ósamsett í pósti.

Vikan leið og hafði húsbandið safnað þolinmæði til að takast á við verkið. Hjólið skyldi sett saman og farið yrði í hjólatúr þessa helgina. Eftir mikla þraut og raunir og nokkur skapofsaköst var hjólið samsett en þá kom babb í bátinn. Barnastóllinn passar ekki á bögglaberann og því góð ráð dýr. Húsfreyjan fékk þá ljómandi góða hugmynd, að kaupa skyldi nýtt samsett hjól í næstu Target búð. Inn gekk fjölskyldan, fann besta ódýrasta hjólið (sem sýndi allt aðra týpu en myntugræna hjólið) og dröslaði því heim í lestinni, nú orðin heldur óróleg að komast í hjólatúrinn. Húsfreyjan vildi að fagmenn settu barnastólinn á hjólið (vegna skiljanlegra ástæðna) en húsbandið kom tómhent heim úr hjólaverkstæðaferðinni, en kaninn er svo hræddur við lögsóknir að þeir taka ekki að sér að setja barnastóla á hjól. Þá reyndi húsfreyjan að mæta sjálf með bara bögglaberann undin stólinn og þóttist bara þurfa hjálp við að setja hann á hjólið. Hjólaverkstæðisgreyin féllu fyrir þessari brellu en kom á daginn að bögglaberinn væri fyrir minna hjól en það sem keypt hafði verið í Target.

Þessar fréttir urðu til þess að húsbandið tapaði glórunni augnablik, sem varð til þess að húsfreyjan varð glórulaus honum til samlætis, rauk á dyr með hjólið og hjólaði þar til að hún fann hjólabúð sem seldi barnastóla á hjól og keypti eitt stykki og lét setja á hjólið.

Nokkur hundruð dollurum, tveimur hjólum og tveimur barnastólum seinna fór fjölskyldan loksins út að hjóla og hjólaði meðfram Husdon ánni með vindinn í bakið og sólarlagið fyrir augum þar til að afkvæmið tapaði glórunni og lét foreldra sína vita að hann væri ekki mikið fyrir hjálminn sinn og gargaði út í eitt þar til að honum tókst að taka hann af. Þegar það var orðið skýrt að barnið hefði unnið þessa hjólabaráttu komum við heim og litum inn í litlu íbúðina okkar og hlógum, það verður ekkert mál að koma tveimur hjólum fyrir inn á milli kerranna...

Hjólaferðir eru því gott greiningartól um lífið sjálft. Stundum er mikið af hossum og brekkum -en mikið ofsalega er gaman þegar að sólin skín framan í mann og maður horfir á sólina setjast yfir Hudson ánni. Ef maður bara nær að finna hláturinn verður allt léttara og fallegra. Myntugræna hjólið er því fullkomið skraut í stofuna, sem og nýja hjólið sem þarf að klofa yfir til að komast í sokkaskápinn.

Á leiðinni heim

Síðasti dagurinn í New York. Ég byrja daginn á að elda egg í morgunmat og brenna mig á bringunni með pönnunni. Byrja að pakka en átta mig á því að ferðataskan er föst uppi í skáp. Næ henni út með herkjum en það stórsér á töskunni og aumingja hillan fékk útreið líka. Hendi í töskuna og nenni ekki meiru. Skelli mér út í 27 stiga hitann og svitna eins og mér einni er lagið. Geng búða á milli í paniki því ég er að fara. Mig vantar ekkert en samt er ég að leita að öllu. Finn loksins popppoka í Old Navy sem kostar fimm dollara og svalar kaupþörfinni minni. Bíð í röð í tíu mínútur til að kaupa poppið, geng út og opna það. Kemur á daginn að það er óbragð af poppinu, enda fatabúðir ekki þekktar fyrir að framleiða gæðapopp. Ákveð að fara heim, skila kerrunni og skella mér með lestinni á 34 götu því þar eru fleiri búðir sem ég get keypt ekkert.

Í svitakasti komumst við leiðar okkar og náum að kaupa vatn hjá Pretzel sala. Göngum um eins og sardínur í dós, enda brjálæðislega mikið af fólki á þessar þekktu verslunargötu. Eftir heimsóknir í HogM, Forever og Strawberry ákveð ég að vera skynsöm, sleppa því að versla og taka lestina heim. Geng alla leið niður að teinunum þar sem að lest nr 1 fer og kemur þá í ljós að hún hafi farið út af teinunum og því væri seinkun. Fer út úr þessari lestarstöð og borga mig inn aftur hjá B lestinni. Hún er á tíma og ennþá á teinunum og ég skelli mér inn. Sest á tyggjó og er nær föst við sætið enda í óheyrilegu svitakasti. Næ að koma mér út á W4 götu og ég sé að fólk finnur til með mér. Ég bít á jaxlinn og geng heim með tyggjó á rassinum og barnið á maganum.

Kem heim og sé að ég hafi gleymt kúkableyjunni á borðinu í steikjandi hita. Lyktin finnst fram á gang. Ég byrja að þrífa og losna loksin við lyktina eftir skúringar nr 3. Ég baða barnið og kem því í ró. Loka ferðatöskunum og vona að ég hafi tekið mest allt með heim. Slekk ljósin og tel klukkutímana í flugið sem vonandi gengur vel þrátt fyrir eyrnabólgu drengsins.

Mín bíður heil helgi af Síkátum Sjóurum sem taka vel á móti mér þótt ég sé með tyggjó á rassinum og grenjandi barn.

Bless í bili New York, Grindavík þú ert næst!

Hinrik

Kamilla skríður eins og hún eigi lífið að leysa, Óskar fylgir fast á eftir henni og nær henni fyrir rest. Skellir einu góðu "aaaaa" á höfuðið á henni en er því miður ekki nógu blíður og prinsessan rekur upp skaðræðisóp. Við það beina allir athyglinni að skæruliðunum og skerast í leikinn. Þegar ég lít tilbaka sé ég bregða fyrir svartri fjórfætlu á fleygiferð meðfram veggnum hjá sjónvarpinu. Ég læt sem ég hafi ekki séð þetta, enda óhugsandi að það sé komin mús í heimsókn svona þegar að gestir eru í heimsókn.

Ég lifi í blekkingu í einn dag enn og ligg á gólfinu með skæruliðunum og reyni að kenna frumburðinum að hætta að pína litlu frænku, sem gengur ekki neitt. Er ég sit með höndina á Kamillu og segi "aaaaa" sé ég fjórfætluna hlaupa þvert yfir íbúðina, bíræfnin í henni! Ég gat ekki leynt þessu lengur og sagði rólega, "það er mús hérna inni". Ég mátti vita betur. Margrét setur Íslandsmet í hástökki, Helgi ákveður að hann sé líka hræddur við mýs og skæruliðarnir skynja hættu. Öskur og aðeins hærri öskur og Margrét og Helgi þeytast út. Dyravörðurinn veit ekki hvað sé eiginlega í gangi og skundar í áttina til okkar. Skæruliðarnir eru skriðnir út og Didda situr ein eftir greyið og reynir að fanga kvikyndið. Dyravörðurinn er nú búinn að hlægja að okkur og segir mér að fara bara niður og sækja nokkar gildur sem ég og geri.

Við gildrum íbúðina í bak og fyrir og bíðum átekta. Ekkert bólar á músinni sem nú hefur fengið nafnið Hinrik, en Helga fannst hún eitthvað Hinriksleg. Dagur er að kveldi kominn og við göngum til hvílu. Allir sofa vært þegar að sérkennileg hljóð berast úr eldhúsinu. Ég vek húsbóndann með þessum orðum, Magnús -það er eitthvað í eldhúsinu. Magnús hrekkur í kút og svarar, ha er einhver í eldhúsinu? Áður en ég veit er hann farinn með símann að vopni í leit að einhverjum í eldhúsinu og vona að hann átti sig á því að hann sé að leita að mús en ekki manneskju...

Hinrik er lítt gefinn fyrir ljós og hættir leik sínum þegar að Magnús lýsir símanum í átt að skápnum sem hljóðið kemur úr. Um leið og það dimmir tekur Hinrik upp leik á ný. Ekki tókst bóndanum að fanga Hinrik í þetta sinn og svona gengur þetta nótt eftir nótt. Hinrik leikur sér hér og þar um íbúðina á nóttunum en sést hvergi nema einu sinni annan hvern dag á daginn. Hann skilur ekki eftir sig skít, enda um mikla heiðursmús að ræða.

Bóndakonan Didda lætur smá mús ekki hafa áhrif á sig, nema hana klægar í puttana að ná helvítinu, eins og hún orðar það. Margrét er hins vegar svefnlaus og mun nýta sér jógatæknina sem felst í sér slökun sem er á við átta tíma svefn. Helgi er fljótur að gleyma og á meðan að Hinrik sé ekki nefndur nær hann svefni og keyrir bílunum um öll gólf.

Nú skellur á nótt númer sex og er smá tilhlökkun í mér að vita hvað Hinrik tekur upp á í nótt.

Með kveðju frá Christopher götu,
Ólöf, Magnús, Óskar, Margrét, Helgi, Didda, Kamilla og nýjasti íbúinn Hinrik.

Spinnegal

Það er á svona dögum sem ég óska þess að hettan á peysunni minni hafi innbyggða myndavél, í dag og þegar að ég og Sienna Miller vorum að róla með börnin okkar. En eftir andvökunótt ákvað ég að skella mér í spinning. Gat ekkert sofið og taco veisla kvöldsins á undan gaf mér það spark í rassinn sem ég þurfti. Ég mætti mátulega snemma, enda mikil eftirsókn í fitubrennslutíma vorsins. Ég gíraði mig upp á leiðinni yfir götuna með Girl on fire með Aliciu Keys og leigubílstjórinn sem keyrði næstum á mig sá það utan á mér að ég var á leiðinni í spinning.

Ég gekk inn í salinn, valdi mér hjól aftast þar sem að kennarinn myndi örugglega ekki sjá mig svindla. Við mér blasti einkar sérkennileg sjón. Á hjólinu ská á móti mér var eldri kona um sextugt í snípstuttum hjólabuxum, með svitaband og hettueysu. Ég sem hélt að ég væri tilbúin í spinning. Ég var hrár kjúklingur miðað við hana. Kennarinn var hvergi sjáanlegur en hún var farin að hita upp með þvílíkum tilþrifum. Mig langaði mikið til að komast að því hvaða lög hún var að hlusta á því hún hagaði sér eins og rokkstjarna á sviði, beið bara eftir því að hún tæki dýfuna yfir hin hjólin. Annars slagið stoppaði hún, teygði á og rak aðra hendina upp í loftið eins og hún væri að hlusta á uppáhalds hljómsveitina sína á sviði. Loksins kom kennarinn inn og tíminn hófst. Sú gamla bætti um betur, fór úr hettupeysunni og var bara á íþróttatopp svo að öll tattúin hennar sáust. Síðan hófst partýið að nýju og hún gólaði og gargaði vúhú yeaahhhhhh come on allan tímann.

Ég var ekki viss hvort ég ætti að skalla hana eða gefa henni high five. Ég ákvað því að taka milliveginn og hunsa þessa hegðun, enda klukkan ekki orðin sjö! Þegar kom að teygjum og rólegheitum skellti sú gamla ipodnum í eyrun, skutlaðist fram og fór að lyfta. Ég gat ekki annað en dáðst að henni hágráhærðri með tattú yfir sig alla í snípstuttum hjólabuxum og topp með grifflurnar að vopni, hamrandi járnin eins og enginn væri morgundagurinn. Ég leit í spegil. Ég var í síðbuxum, síðum innanundir bol svo að það sæist örugglega ekki í rassinn á mér, hettupeysu rennda upp að hálsi svo að bringan yrði ekki til ama, hárið í tagl og bauga niður á kinnar.

Kannski ég skelli í nokkur tattú, attitude og ný ræktarföt. Ég elska þegar að maður fær hvatningu úr ólíklegustu áttum!

Woodstock

Hann kemur heim rétt fyrir fjögur og ég hendi töskunum í bílinn. Passa mig að hafa sænska nammið við hendina og bý vel um barnið aftur í. Sólin skín og ég finn fiðringinn í maganum. Við höldum út í helgina full tilhlökkunar, leiðin liggur til Saugerties sem er pínulítill bær við Hudson fljót og í nágrenni við Woodstock. Þar höfðum við leigt hús yfir helgina til að hlaða batteríin fyrir seinni hálfleik vetrarins.

Ég er í þann mund að byrja á nammipokanum þegar að við áttum okkur á stöðu mála. Ógurleg umferð mætir okkur á leið út úr borginni, og til að gera langa sögu stutta þá missti einn aðili gleðina í örstutta stund, hótaði að keyra heim og hætta við þetta allt saman, en hætti við að hætta og fékk sér nammi. Bílferð sem vanalega tekur einn og hálfan tíma tók þrjá klukkutíma en á endanum komust við leiðar okkar.



Það var orðið dimmt og enginn nágranni heima. Engin ljós nema ljósin frá bílnum. Magnús stígur út úr bílnum til að finna lykilinn sem var falinn á bakvið hús samkvæmt leiðbeiningum mannsins sem leigði okkur húsið í gegnum heimasíðu á netinu. Það var freistandi að hugsa um tökustað hryllingsmynda í þessum aðstæðum en ég ýtti þeim hugsunum frá mér jafn óðum. Ekkert bólaði á Magnúsi og allt í einu var Óskar litli farinn að efast um aðstæður líka. Sá hann eitthvað sem ég sá ekki? Barnið öskraði hástöfum og var óhugganlegur. Þegar ég var í þann mund að fara að leita að Magnúsi birtist þessi elska með húslykilill en kvartaði undan ægilegri dimmu.

Við göngum upp að dyrum og með hjálp nútímasímans tekst okkur að opna. Fúkkalykt, brak og brestir. Alveg eins sjarmerandi og ég hafði ímyndað mér. Ekkert sjónvarp og takmörkuð nettenging. Við komum okkur fyrir og fórum snemma í háttinn. Ég náði ekki að festa svefn vegna alls kyns hljóða sem ég heyrði alla nóttina. Einu sinni heyrði ég meira að segja hóst sem ekki kom frá Magnúsi eða Óskari. Loksins kom dagurinn og við enn á lífi. Við Magnús grínuðumst með það að eigandinn gæti hæglega verið raðmorðingi, enginn vissi akkúrat hvar við vorum, fullkominn glæpur.

En allt breyttist í dagsljósi, kofinn varð fallegur og draugar næturinnar flugu burt eins og fuglarnir í trjánum. Saugerties og Woodstock voru allt sem við höfðum vonað og vel það. Nema fyrir utan eitt lítið smáatriði. Woodstock var víst ekki haldið í Woodstock, heldur í Bethel. Tonleikahaldarar fengu víst ekki tilskylin leyfi fyrir hátíðinni í Woodstock en kölluðu hana samt Woodstock, smá brella að mínu mati eeeeen þar sem bærinn er sannur hippabær þar sem að maður fer nokkur ár aftur í tímann er það þeim fyrirgefið.

Næturnar liðu eins, ég með kaldan svita á bakinu að bíða eftir raðmorðingjanum og vera alltaf jafn hissa að vera á lífi þegar að sólin reis. Með hugmynd af nýrri bók í maganum skiluðum við svo okkur aftur heim til New York heil á húfi og ég hef sjaldan verið eins glöð að leggjast á koddann í "herberginu" okkar á Christopher götu í myrkrinu innan um vælandi sjúkrabíla og löggur. Bibið í leigubílunum vakti með mér öryggistilfinningu og ég fann hvað það var gott að eiga tíu milljón nágranna.

Ást og friður!

Vetrarblús

Vetur í New York er jafn leiðinlegur og sumrin eru skemmtileg. Slydda, gaddi og malbik. Steinsteypa, umferð og mengun. Grindavíkurhjartað slær hratt og eyjaskeggurinn í mér þráir að sjá víðáttu, kannski nokkur dýr. Einhver fésbókarvinur minn dirfist til að birta mynd af bland í poka skál. Það er ekkert sem ég þrái heitar en bland í poka. Ég skunda í sænsku nammibúðina sem er í götunni minni, fylli hann líkt og ég geri jafnan í nammilandi á laugardögum og fer svo að borga. Sænska nammibúðarstúlkan talar sænsku við mig og heilsar Óskari eins og hún þekki hann. Ó nei, hún kannast við mig. Á leiðinni út óskar hún mér velfarnaðar og segir við Óskar, gott að mamma sé búin að fá nammiskammtinn sinn í dag. Ó nei nei nei.

Kannski þarf ég bara að hreyfa mig. Ég klára nammið og skelli mér í spinning tíma þegar mannsefnið skilar sér loksins heim. Síðasta hjólið bíður eftir mér. Kennarinn hlýtur að hafa séð mig í nammibúðinni því hún hendir mér fremst. Kemur á daginn að spinninghjólið er með pedala fyrir spinningskó sem ég á alls ekki. Hún helypur fram, ég tef þar af leiðandi New Yorkarana, en í New York er tíminn peningar og ég var að tapa þeim. Kennarinn kemur tilbaka, hendir pedulunum undir hjólið og ég hefst handa.

Nammið hedur sig í miðjum maganum á milli spretta en skýst upp í háls annars slagið. Pedalinn er ekki alveg fastur á og ég beygla ökklann í miðju ímynduðu klifri upp á ímyndaða hæð. Kennarinn sér þetta, stöðvar tónlistina og hlúir að mér. New Yorkararnir eru löngu orðnir reiðir og ég klára tímann en sleppi teygjum.

Kannski fór nammið ekki heldur vel í Óskar greyið því hann vaknar á 45 mínútna fresti alla nóttina. Fyrsta auglýsingin í morgunsjónvarpinu er auglýsing um vetrarþunglyndi New York búa. Já, ég greini mig á staðnum og fer strax í það að finna lækningu. Búin að bóka sumarbústað í Woodstock þarnæstu helgi og ætla í jóga tíma í kvöld, hvað getur mögulega farið úrskeiðis í jóga?

Göngutúr

Hef ekki ryksugað í marga daga. Tek upp ryksuguna og læt vaða. Finn dauðan kakkalakka fyrir neðan gluggann, hann lítur út fyrir að hafa orðið fyrir eldingu. Furðulegt.

Ég fer því næst út að labba. Geng 14. götu og sé mann kýla annann mann aftan í hnakkann. Maðurinn fellur á jörðina og fær blóðnasir. Ég geng framhjá en sé að fólk er búið að hringja á sjúkrabíl. Maðurinn lætur öllum illum látum, vill ekki fara upp í sjúkrabílinn en honum er haldið niðri.

Ég held göngu minni áfram og sé hóp frá Universal Studios á Toyotabifreið sem búið er að breyta í ísjaka vera að taka upp eitthvað sem virðist vera auglýsing. Held örlítið áfram og sé fjóra slökkviliðsbíla vera fyrir utan eina bygginguna. Engann eld að sjá svo ég rölti áfram.

Heimilislaus maður biður mig um pening sem ég á en er ekki með á mér og verður til þess að hann bölvar mér í sand og ösku og spyr mig hvað skórnir mínir hafi kostað. Ég fæ samviskubit og íhuga að fara í hraðbanka en man þá hryllingssögur frá Ekvador um rán og hraðbanka. Ég bít á jaxlinn, tek móðgunum hans og held áfram.

Ég er komin á Union Square og þar blasir við mér trúboði með gyllta plastkórónu. Hann varar fólk við þeim ólifnaði að vera ekki frelsaður og hvað bíður þeirra sem ekki ganga að eiga Guð sinn á þann hátt sem hann predikar. Gömlu mennirnir sem spila skák á torginu láta sér fátt um finnast og halda leik sínum áfram. Eldri maður hefur tekið upp á því að spreyja fötin sín og skóna sína gyllta og stendur líkt og stytta. Ég fæ frábæra hugmynd af hrekkjavökubúning og rölti mína leið.

Ég geng niður Broadway og horfi á fólkið eins og maura, allir að flýta sér. Áttavilltir túristar horfa til skiptis á kortin sín og umhverfið en eru engu nær. Ungt par mér við hlið er að rífast. Ég velti fyrir mér hvort það væri ekki hressandi að rífast úti á miðri götu. Ég vildi að ég gæti það. Parið heldur áfram að rífast og kreistist svo fram úr mér. Ég velti fyrir mér hvort þau muni hætta saman. Ég ákveð að koma mér úr geðveikinni og kem mér yfir á sjöundu götu og áleiðis heim.

Geng framhjá Sushi Samba og ímynda mér Carrie Bradshaw að panta sér velvalið sushi. Sé fallegar fatabúðir á milli klámbúðanna á Christopher götu.

Kem heim og skipti á barninu sem er löngu búið að kúka og velti fyrir mér öllum lífsins litum og lögum. Vonandi er maðurinn með höfuðáverkana búinn að ná sér og trúboðinn búinn að finna allavegana tvo áhangendur.

Barnavagn og útigöngumaður

Það er kalt úti og ég er orðin sein í mömmujóga tíma sem ég er búin að bíða eftir lengi. Barnið er óvært og nennir þessu flakki engan veginn en samt er það tilbreyting frá 25 fermetrunum sem það hangir vanalega í. Ég sveiflast áfram götuna, þræði leiðirnar sem síminn minn benti mér á að fara en man ómögulega hvaða leiðir það voru.

Þegar á staðinn er loksins komið blasir við mér þröngt andyri, fullt af samanbrjótanlegum kerrum, stigi upp og ógerlegt að segja til um það hvort að það sé yfir höfuð pláss fyrir mig í tímanum, en andyrið þoldi ekki aðra kerru og ekki var ég að fara að skilja eftir vagninn fyrir utan. Ég gerði því eins og allir hefðu að sjálfsögðu gert, kíkti höfðinu aðeins inn í dyragættina og gekk svo minn veg, alveg jógalaus með grenjandi barn.

Ég gekk því næst inn á samlokustað þar sem að ég sá að var pláss fyrir vagninn góða og smá pláss fyrir brjóstagjöf úti í horni, innpökuð í teppi því ekki má móðga kanann með gerivörtum á matsölustöðum. Eftir matinn vorum við bæði rólegri og skunduðum út glöð i fasi, tilbúin í lífið.

Þegar við nálgumst bygginguna okkar er ég það glöð að ég er farin að ýta vagninum áfram af krafti og hlaupa og ná honum, okkur báðum til mikillar ánægju. Því miður vildi svo til í síðasta "ýtinu" að vagninn fer aðeins of langt áfram með ófyrirséðum afleiðingum.

Svo illa vildi til að vagninn lendir með hægra hjólið að framanverðu á pappakassa á horninu. Ég hugsaði ekki mikið út í það, eitthvað rusl á götuhorni sem vagninn rétt rakst í, en kom á daginn að þetta var hús einhvers herramanns sem hafði búið þar yfir nótt eða jafnvel lengur. Hann rekur upp skaðræðisöskur og byrjar að blóta í sand og ösku. Ég lít við og sé hann storma úr "húsinu" sínu alveg brjálaður að vera truflaður við heimilisstörfin. Ég vissi hreinlega ekki hvernig ég ætti að bregðast við en fór þó að afsaka mig og biðjast innilegrar fyrirgefningar.

Eftir að hafa fengið að heyra lexíu um að virða einkalíf fólks og hvernig á að koma fram við náungann held ég að ég hafi náð að stilla til friðar við heimilismanninn og gekk minn veg heim með lærdóm dagsins á hreinu. Maður ýtir ekki barnavagni inn á heimili útigöngumanna.

Með þetta í huga er ég farin í göngutúr dagsins í þeirri von að útigöngumenn verði ekki fyrir barðinu á mér.

Gubbandi gestir

Það er tómt í kotinu og frumburðurðinn er gáttaður á hljóðinu í húsinu. Það sést allt í einu í gólfið, en mér fannst fara því betur að hafa ferðatöskur út um allt. Stuttu áður höfðu gestirnir tekið leigubíl á horninu og kvatt borgina með bros á vör.

Það virtist hafa verið í gær sem að fjölskyldan frá Grindavíkurlandi (eins og heiðursgesturinn Helgi Hafsteinn kallaði bæinn sinn í þessari ferð) lenti í Stóra Eplinu til að skoða nýju heimkynni okkar. Borgin skartaði sínu fegursta á meðan á heimsókninni stóð og eins og sönnum New York búa óð ég um allar tryssur með þreyttu ferðalangana sem virtust sýna mér varkárni og kvörtuðu lítið. Þegar að fjölskyldufaðirinn frá sveitabænum Sílastöðum lagðist niður í fósturstellinguna í dótabúðinni á Times Square, lærði ég mína lexíu. Eftir nokkra daga var ég þó búin að sýna þeim Central Park, Hudson River Park, Bryant Park þar sem farið var á skauta, The History Museum, Sex and the City staði eins og Pastis og Magnolia Bakery, Friends húsið, Soho og Macy´s (þar sem að fjölskyldufaðirinn lagðist öðru sinni í fósturstellinguna og heimavinnandi húsmóðirin tapaði réttsvo gleðinni) og síðast en ekki síst Christopher Street þar sem að réttindabarátta samkynhneigðra í Bandaríkjunum byrjaði og íbúðina mína er að finna.

Ég horfi aftur á frumburðinn sem nú er farinn að venjast hljóðinu í húsinu. Ég flokka þvottinn sem virðist ætla að fylla í það minnsta fimm vélar, en svo virðist sem að gubbupest hafi gert vart við sig hjá ferðalöngunum en byrjaði þó hjá okkur heimamönnunum í ferðinni okkar um Vesturströndina.

Ferð, road trip frá San Diego til San Francisco sem vanalega er farin í blæjubíl með fólki sem er yfir 21 árs. Í þetta sinn var leigð mömmu-rútan Dodge Caravan, hún fyllt með þremur börnum, fjórum fullorðnum, töskum, bleyjum og barnastólum. Gisting var ýmist hjá vinum og vandamönnum eða hótel fyrir punkta mannsefnisins sem vinnur við að safna þeim. Téð mannsefni lá fyrstur í valnum, ásamt Margréti sem ældi nokkrum sinnum, tók svo uppáhalds meðalið sitt TUMS og varð góð. Magnús hafði drukkið óheyrilegt magn af viský kvöldinu áður og fékk því enga samúð samferðalanga sinna (og sérstaklega ekki kvenmannsefni síns) þegar að hann byrjaði gubbuna. Honum var sagt að girða í brók og koma okkur til Los Angeles eftir að hafa farið í dýragarðinn og eytt dýrmætum tíma með vinafólki frá háskólaárunum.

Í Los Angeles tóku Norðanmenn á móti okkur og sýndu okkur það sem að glamúr borgin hafði upp á að bjóða. Venice beach, Malibu, Santa Monica og svo mætti lengi telja. Eins og gefur að skilja voru Íslendingarnir æstastir í strönd, sand og sjó en enginn meira en Helgi Hafsteinn sem elti öldurnar og hljóp svo frá þeim tímunum saman.

Næsta fórnarlamb var undirrituð í Santa Barbara (borg sem sveitastrákurinn Jói elskar og mun flytja með fjölskylduna á efri árum) þar sem að annars yndislegi kvöldmaturinn á Svanga Kettinum skilaði sér í einu og öllu. Næstu nótt voru það svo Margrét aftur (en í þetta skipti virkaði töframeðalið ekki) og Óskar Fulvio. Þau ældu til skiptis um nóttina en Óskar hinn ungi hélt áfram fram eftir degi og fram á kvöld við komuna til San Francisco.

Gubbupestin setti því ótvírætt strik í reikninginn í San Francisco en ég náði að koma Jóa einu sinni enn í fósturstellinguna þegar að við skunduðum í gegnum mannmergðina í Fisherman's Wharf eftir að Óskar hafði ælt yfir mig alla út á miðri götu. Eftir góða 18 tíma af ælu hjá litla kút var okkur ekki farið að lítast á blikuna og kíktum með hann á spítalann, svona til öryggis þar sem að við áttum að mæta í flug 10 tímum seinna. Það var ákveðin upplifun að mæta á neyðarmóttöku í Bandaríkjunum, en hann fékk að fara inn strax og var búið að hlúa að honum á 45 mínútum. Það tók hins vegar einn og hálfan tíma að ganga frá pappírum!

Flugið til New York gekk vel, litli kútur ældi bara einu sinni á mig en um nóttina tóku Jói og Kamilla Kristín við.

Nú er búið að flokka þvottinn og gubbuhandklæðin frá litlu dömunni (sem gubbaði bara eins og hún hafði aldrei gert annað, ólíkt frænda sínum sem panikaði í hvert einasta skipti) komin í sértunnu. Skrýtið hvernig ummerki gestanna kalla fram innilegan söknuð hjá mér.

Ferðin sem vissulega var lituð af ælu inn á milli var ógleymanleg og fegurðin sem California hefur upp á að bjóða er endalaus! Næst mun þessi ferð vera farin í blæjubíl, kannski í Mustang með Helga Hafsteini...

Á meðan ég læt mig dreyma um allar strendurnar, góða matinn, reggí-tónlistarmanninn, dodge minivaninn, hitann, sólina, gubbusögurnar, fýlurnar og hlátursköstin legg ég frumburðinn í rúmið og býð góða nótt.

Hvirfilbylur 1-New York 0

Það er sunnudagur. Fólk er eitthvað órólegt í kringum okkur og vasaljósabirgðir borgarinnar fara óðum minnkandi. Svíinn trúir ekki stórýktum fréttum ljósvakans af yfirvofandi stormi. Yfirleitt er þetta peningaplott og brella til þess að fá fólk til þess að horfa á sjónvarp og kaupa meira. Þá hringir síminn. Fluginu hjá mannsefninu frestað í fyrramálið og þá eru góð ráð dýr. Stálráðstefnuna verður að komast á og því brugðið á það ráð að fara samdægurs á staðinn.

Eftir sit ég ein í kotinu með fjögurra mánaða gamlan soninn sem ekki virðist gera sér grein fyrir alvarleika málsins, ef einhver er. Fréttaflutningur af storminum eykst og borgarstjórinn væntanlegur á skjáinn innan skamms. Ég ákveð að bjalla heim á klakann, enda landsmenn þaulvanir stormum. Þar hafa menn ekki heyrt mikið um storminn og ég ákveð því að hlusta á Bloomberg vin minn -sem virðist alvarlegur í tali. Svæði A alls ekki langt frá íbúðinni góðu, aðeins nokkrir metrar skilja þessi svæði að. Í þann mund sem ég er farin að ímynda mér aðstæður eins og þær gerast verstar, með flæðandi glugga í rafmagnsleysi kemur símtal frá klakanum þar sem mér er sagt að koma mér frá Nýju Jórvík eins og skot. Sama hvað tautar og raular, sama hversu mikið ég þyrfti að borga.

Móðir Wisslers var tilbúin að taka okkur flóttamennina að sér og hófst þá leit að fari til Washington. Rútur hættar að ganga og síðasta flugið farið. Ég næ að kaupa mér lestarmiða með síðustu lestinni frá borginni, pakka því sem ég hef vit á að pakka, hleyp út í leit að leigubíl með barnið í annarri hendi og ferðatösku í hinni. Loks næ ég leigubíl og bruna að lestarstöðinni, finn "hliðið" mitt og sest niður. Lestin er troðfull og Óskar ákveður að hafa gaman alla leiðina með tilheyrandi öskri og látum sem hann er að gera tilraunir á þessa dagana.

Þremur tímum seinna erum við sótt á lestarstöðina í Washington, komin í öruggt skjól Sue og Johns -tilbúin að takast á við storminn saman. Og við biðum og biðum en fundum sem betur ekkert fyrir honum, smá íslenskt rok og rafmagið hélt allan tímann. Sömu sögu var ekki að segja um íbúðina okkar sem var án rafmagns út vikuna. Dvölin í Washington var yndisleg, alveg eins og að vera á hótel mömmu -og hvar er maður öruggari í látum móður náttúru en á herstöð með mönnum sem eru þjálfaðir í að komast af í svipuðum eða verri aðstæðum.

Í gær keyrðum við svo tilbaka til New York en þurftum að fara í gegnum Lincoln göngin þar sem að Holland göngin eru enn lokið almenningi. Á leiðinni keyrðum við í gegnum New Jersey sem var á köflum enn án rafmagns og fólk í neyðarskýlum. Herinn var að deila birgðum og bensínstöðvar voru lokaðar eða bensíni skammtað.

Núna erum við mæðginin mætt í litlu íbúðina okkar og bíðum næsta veðurofsa, sem ætti ekki að vera eins mikill og hvirfilbylurinn Sandy -en samt sem áður ætla ég að kaupa meira vatn og mat, og splæsa í vasaljós ef ske kynni að rafmagnið færi aftur af og eiga nóg af nammi, algerlega nauðsynlegt þegar að manni leiðist.

Vonandi verður allt svo komið í samt lag á föstudaginn en þá mæta Magga, Jói og börn í borgina góðu. Kosningar á morgun -sem betur fer, ég fer alveg að verða búin með þolinmæðiskvótann fyrir pólitískum auglýsingum. Ég er engu nær því sem frambjóðandinn ætlar að gera en ég veit sko alveg hvað mótframbjóðandinn ætlar að gera og það er alveg hræðilegt. Alls ekki kjósa hann, kjóstu frekar mig.

My name is Ólöf and I approve this message.

Hrekkjavaka og hvirfilbylur

Fyrir ári síðan var ég uppáklædd sem skatturinn, í jakkafötum með 37% skattaglasið sem ég bað hrekkjavökugesti að fylla 37% af því sem þeir voru að drekka. Í ár var ég uppáklædd sem sú gamla kona sem ég er orðin. Ég er nú orðin þrítug og tími til kominn að sætta sig við staðreyndir málsins. Við New York fjölskyldan vorum aðeins of íslensk í tímasetningu og fórum á laugardegi á röltið um hrekkjavökubúðir New York borgar. Raðir út um allt og kaupóðir borgarbúar voru ekki að samþykkja íslensk-sænska liðið með kerruna sem tók hálfan ganginn. Við nenntum því ekki að bíða í röðinni þar sem að búningarnir voru seldir heldur fórum beint í fylgihlutaganginn og fundum húfu, smekk, bleiu og snuð -fyrir Magnús og gráa hárkollu fyrir mig. Óskar greyið þurfti að dressa sig upp sem sjóliði enn og aftur þar sem að röðin í barnabúningana var jafn löng.

Við hentum okkur í búningana, skelltum einum gylltum niður og mönuðum okkur í það að fara út og veifa leigubíl. Óskar var í bílstólnum sem Magnús hélt á og spurðu ansi margir okkur hvort að þetta væri alvöru barn...

Við svöruðum með því að ansi margt væri til í New York, en varla barnaleiga. Loks stöðvaði hugrakkur bílstjóri og keyrði okkur á staðinn sem partýið fór fram. Við mættum snemma og fórum snemma en feðgarnir fengu verðskuldaða athygli.

Það sem sló mig mest var hins vegar misskilningur minn um búninga sem slíka. Ég er elltaf að reyna að vera fyndin og gamla konan fannst mér algerlega hitta í mark. Í partýinu var þemað hins vegar #reynumaðgeraalltsemviðgetumtilaðglennast og þegar að stelpan í býflugnamúnderingunni spurði mig hvað ég væri eiginlega var mér hætt að lítast á blikuna. Fleiri spurningum í þá áttina var svo beint að mér þegar að fleiri glennur mættu og fór ég þá í fýlu og vildi fara heim.

Þegar heim var komið spurði einn íbúanna hvort við vissum hvort að byggingin okkar tilheyrði svæði A eða B. Við vissum ekkert um það en spurðum hvers vegna. "Vegna þess að svæði A þarf að rýma fyrir fellibylnum Sandy". Við kveiktum því á fréttunum og viti menn, rýmingaáætlun fyrir svæði A í fullum gangi fyrir Sandy sem er væntanleg á mánudag eða þriðjudag. Í morgun fengum við svo að vita að við erum einni götu frá svæði A, erum sem sagt á svæði B og þurfum ekki að rýma. Magnús þurfti að fara fyrr til Chicago vegna þess að öllum flugum hefur verið aflýst á morgun og því sitjum við mæðgin hér ein og bíðum komu fellibylsins. Við erum búin að vera okkur úti um vatn, mat og annað sem við þurfum ef að við innilokumst í einhvern tíma. Ég á kerti og góða skapið og bý að mikilli reynslu af óveðrum á Íslandinu góða. Nú er bara að bíða og vona a Hudson áin flæði ekki og að niðurföllin geri sitt. Læt nokkrar myndir fljóta af ánni góðu og vona að ég fái tækifæri til að blogga um gang mála.

Guð blessi New York.

Þvottadagur

Þótt það sé ekkert nýtt fyrir mér að þvo þvott þá tel ég þvottadaginn minn fyrir helgi sem nýja reynslu og þar af leiðandi afsökun fyrir bloggi (þið ykkar sem eruð viðkvæm fyrir upplistun ómerkilegra atburða í lífi annars fólks er bent á x-takkann í horninu).

En eins og þið hafið sennilega ímyndað ykkur og séð í sjónvarpinu þá eru flestar íbúðir hérna í stórborginni þvottavélalausar. Sumar byggingar búa svo vel að vera með þvottahús í kjallara eða farið er með þvottinn í svokallað laundromat eða á þvottahús þar sem þvottinum er skilað inn og hann sóttur seinna þrifinn og brotinn saman. Hérna í byggingu 165 á Christopher götu er þvottahús í kjallaranum, við hliðina á skrifstofu húsvarðarins Fernando. Gegn vægu gjaldi er hægt að koma tveggja vikna þvotti í eina alvöru ameríska þvottavél og þurrka þetta svo allt saman, eitthvað sem móðir mín og ömmur myndu fussa yfir, enda algerlega á skjön við það sem kennt er í Húsó.

Þar sem ég er nú grasekkja megnið af vikunni þarf ég að finna mér frumlegar leiðir til þess að fara niður í kjallara með þvottin og barnið. Ég brá því á það ráð að skella barninu í barna-björninn, þvottinum í vagninn og bruna af stað niður lyftuna inn í þvottahús. Þar mættu mér fjölmörg augu, en skrifstofa Fernando var full af kaffilepjandi karlmönnum. Ekki var mér boðið í kaffi, kannski út af vagninum yfirfullum eða barninu sem hékk framan á mér.

Ég vel mér stærstu vélina og byrja að týna inn í hana litaða þvottinn en enda svo á því að henda öllu inn í hana þar sem að Óskar var farinn að vera órólegur og nokkrir karlmenn frá skrifstofu Fernando farnir að fylgjast með mér. Tveir menn koma svo inn í þvottahús í níðþröngum gallabuxum með sléttað hár og plokkaðar brúnir. Núna var ég farin að skilja hvers vegna mér var ekki boðið í kaffi. Þeir heilsa mér, Oh my gosh what a cutie! Ég gerði ráð fyrir að þeir væru að tala um Óskar Fulvio og leyfði þeim að knúsa á honum kinnarnar. Þeir byrjuðu að týna úr þurrkaranum og brjóta saman þvottinn sinn með slíkum fagmannabrag að ég roðnaði. Mig langaði mest til þess að afsaka mig fyrir að hafa hent öllum þvottinum í eina vél en ég fann að þeir dæmdu mig ekki, heldur fóru að tala um stórsniðuga leið til þess að pressa smá krumpu í fötum án þess að taka upp straujárnið -þú hreinlega hengir flíkina á snaga og notar sléttujárnið þitt! Þeir héldu svo áfram að tala um skemmtilegar lausnir og sögðu ef að þú ert með svitarollonbletti í fötunum þínum þá er hægt að spreyja gamlar sokkabuxur með hárspreyi og nudda því á blettinn, hann ætti að hverfa. Síðasta ráðið sem ég fékk frá þeim var hvernig hægt er að sporna við svitablettum, þú straujar (eða sléttar með sléttujárninu þínu) barnapúðri inn í handakrikann á flíkinni og kabúmm, johnson blettir heyra sögunni til!

Ég fór upp í íbúð glöð og kát með að hafa eignast þvottahúsavini og lært heilmikið í leiðinni. Þegar kom að því að fara aftur niður og henda í þurrkarann var ein bleik flík því miður búin að lita nokkara hvítar flíkur en mér til mikillar lukku voru mennirnir farnir og enginn sá þvottamistök mín, didn´t happen!

Ég þakka áherynina í bili, ég heyri í Fernando ryksuga hérna fyrir utan og eitthvað virðist hann vera í stuði fyrir Florence and the Machine því The dog days are over hefur verið á repeat í tíu mínútur. Ætla að skella mér í göngu og mynda Halloween skreytingar sem verða á vegi mínum.

Þangað til næst, lifið heil!

Mangolia Bakery

Síðasta bloggsyrpa var tileinkuð hlaupaþjálfun minni sem endaði í skrautlegu Reykjavíkurmaraþoni með Valkyrjunum.

Í þetta sinn ætla ég að setja mér markmið, önnur en leiðindahlaup með tilheyrandi óþægindum. Sem grasekkja og móðir í stóra eplinu verð ég að finna mér leiðir til þess að verða ekki vitstola inni í 25 fermetrunum okkar á Christophergötu á Manhattaneyju.

Ég hef því ákveðið að prófa ýmsa hluti í borginni og blogga um reynsluna. Þið ykkar sem ætlið ykkur að fara í frí til borgarinnar eða eruð að flytja, getið notfært ykkur upplýsingarnar sem ég býð upp á og endilega haft samband!

Í dag var markmiðið að prufa bakaríið á Bleecker götu í West Village sem ber nafnið Mangolia Bakery. Ég hafði heyrt fólk tala um ágæti gotterísins og sé oft röð myndast þar fyrir utan sem vakti óneitanlega áhuga minn. Ég setti barnið í burðapokann (barna-björninn, ekki alvöru burðarpoka), lagði kerrunni pent fyrir framan bakaríið, tók alla verðmuni úr kerrunni með mér inn og tróð mér inn á milli annars fyrirferðaminni viðskiptavina. Bakaríið að innan var ekkert sérstakt en ég ákvað að láta það ekkert á mig fá og pantaði mér sítrónu kökusneið og vanillu ostakökusneið og borgaði fyrir það 13 dollara.

Því miður verð ég að viðurkenna að kökusneiðarnar voru ekki peninganna eða aukakílóanna virði -en sem betur fer er allt morandi í litlum sætum kökubúðum sem ég get borið Mongolian Bakery saman við.

Til þess að bæta mér þetta upp fórum við Óskar á Chipotle mexíkóstaðinn góða sem er að finna um gervöll Bandaríkin og eru eins konar Serrano búrrítur á sterum. Áður en ég veit af verð ég orðin hringlótt í framan, en það verður efni í aðra blogg-seríu, ekki satt?

Til þess að vega upp á móti öllu átinu ætla ég að rölta meðfram Hudson ánni á morgun og kíkja á stemninguna í Chelsea Market.

Í gær hitti ég Tye Diggs í búðinni, hvern hittuð þið í búðinni ykkar?

Þangað til næst, Lafan í New York.

Fer hægt.. sér margt

Einhver sagði eitt sinn að lífið væri ekki endastöðin heldur ferðalagið að henni. Ferðalag okkar frá kílómetra eitt til kílómetra tíu var sársaukafullt, skrýtið, spennandi og gefandi, allt í bland.

Kvöldið fyrir hlaupið góða mætti undirrituð upp í Laugardalshöll ásamt hinum hlaupurunum og sótti númerið sitt. Fréttamenn á staðnum og Lafan upptekin að því að koma sér í mynd. "Verst að barnið þurfi ekki að drekka akkúrat núna, þá yrði pottþétt tekið viðtal við mig. Sé fyrisögnina í anda, mætt í hlaup níu vikum eftir barnsburð..." En allt kom fyrir ekki, barnið vaknaði ekki og ekkert annað sem ég gerði vakti undrun eða aðdáun fréttamannanna á staðnum. "Jæja þá læt ég að mér kveða í hlaupinu" hugsa ég og dröslast framhjá fréttamönnunum.

Næst á dagskrá, næring. Hlauparar tala oft um að byrgja sig upp af ítalska eðalmatnum pasta daginn fyrir hlaup og fylgdi ég þeirri mýtu eftir með því að elda stútfullt eldfast mót af eðalpasta úr Krambúðinni. Getur ekki klikkað.

Svo er það svefninn. "Verð að fara snemma að sofa" hugsaði ég, kom barninu í ró og lagðist upp í fyrr en ella. Fékk nokkur sms á miðnætti frá djammþyrstum vinum, þótti vænt um það að vera ennþá meðlimur í "viltu-koma-á-djammið" hópnum en lagðist svo aftur á koddann. Óskar ákvað að vera þyrstur þetta kvöld, kannski í kaloríusjokki eftir pastasprengjuna, og vaknaði á tveggja tíma fresti. Klukkan fimm ákvað hann að detta í stuð og hló stanslaust frá 5-7. Náði að gleyma mér frá 7-8 en þá hringdi klukkan. Game day.

Bolirnir klárir. Skórnir reimaðir. Stelpurnar mættar. Hlömmum okkur aftast í mannmergðina og bíðum eftir skotinu góða. Af stað. Rauðu bolirnir á undan okkur eru eins og maurar og fólkið á hliðarlínunni virkar eins og eldsneyti. Þvílík stemning. Sælutilfinning líður um æðar og er það ekkert sem ég get ekki gert. Ég kíki á iphoninn en mér til undrunar er rétt rúmur kílómeter liðinn. Vá þetta var langur kílómeter. Næstu þrír kílómetrar eru teknir á adrenalíninu einu saman en á fimmta kílómetra tekur mjöðmin við völdum og hægir allverulega á liðinu. Ég sé stelpurnar í fjarska, þyrstar í að taka fram úr konunni með barnið á bakinu og konunni sem er jafnþung og við allar til samans. Maður á sandölum og skinnpilsi tekur fram úr okkur og ég sé angistarsvipinn á stelpunum.

Svona gekk þetta næstu kílómetra á eftir, en enn og aftur er það fólkið á hliðarlínunni sem spýtir í lófann á mér og hvetur mig áfram. Stelpurnar eru farnar að hingsóla í kringum mig, standa á höndum og gera magaæfingar á meðan ég drattast þetta áfram en endastöðin nálgast og markmiðið að komast í fréttirnar með því að haldast í hendur yfir marklínuna einnig. Ljósmyndarar voru hrifnir af okkur og í hvert sinn sem við sáum slíka var ég-er-að-drepast svipnum breytt í i'm-sexy-and-i-know-it svip.

Þarna er það. Endastöðin. Tíu kílómetrar að baki, fólkið á hliðarlínunni hvetur okkur áfram, við leiðumst hönd í hönd yfir marklínuna við mikinn fögnuð áhorfenda. Þvílík tilfinning. Þvílík sæla.

Við marklínuna biðu okkar fjölskylda og vinir og var enginn fegnari að sjá mig en Óskar Fulvio sem var orðinn ansi þyrstur eftir pastað. Eftir smá teygjur var svo haldið á Þórsgötuna í morgunmat og svo niður í bæ í smá bjór og sólbað.

Í sæluvímunni var ákveðið að hlaupa næsta hlaup. Vestmannaeyjahlaupið og ætla stelpurnar að setja markið á hálfmaraþonið þar. Ég hef ákveðið að taka 5km (enda óendanlega mikið af brekkum þar í bæ...)

Hlaupaferðalaginu er ekki lokið né bloggferðalaginu. Þakka áheyrnina.

P.s. okkur tókst að komast í fréttirnar!

Að duga eða drepast...

Minna en sólahringur í hlaupið og þið eruð eflaust að velta því fyrir ykkur hvort ég hafi ekki tekið "æfingu fyrir leik"?

Ég stillti upp mínu sterkasta liði og ákvað taktík fyrir leikdag. Skórnir með bleiku reimunum, hlaupabuxurnar, tónlistin, allt var sett upp eins og á leikdegi. Stefan var sett á 7km því það gefur augaleið að ef ég kemst 7 þá get ég tekið síðustu 3 á þrjóskunni. Þornjörninn nálgast í allri sinni dýrð og ég er þess viss um að þetta geti bara ekki klikkað. Þvílíkur þjálfari sem ég er. Ætti að fara að taka þetta að mér. Hlaup eftir barnsburð? Gefins.

Ég mátti vita það sigurvissa boði aldrei gott. 2km og fæturnir þyngjast. 3km og andardráttur á við stórreykingarmann vel yfir kjörþyngd. Er iphoninn að bila eða missa samband við gervihnöttinn út í heimi... ætlar teljarinn aldrei að ná 4km? Svona gekk þetta þar til að ég náði 5km, þá...þá...þá... HÆTTI ÉG! Gat hreinlega ekki meira og labbaði inn í bæinn skömmustuleg. Hræðilegt að búa í svona litlu samfélagi, það sáu mig allir!

Eftir slíka hörmungaræfingu fyrir leik hef ég algerlega skipt um taktík. Hlaupið verður á gönguhraða, plata kannski einhver til þess að hitta mig á miðri leið með reiðhjól þar sem ég get hjólað kílómetrana sem á ég eftir í stelpurnar. Hoppa svo af hjólinu þegar að 1.5km eru eftir og tek endasprett fram úr öllum hlaupurunum sem komust 7km í æfingahlaupinu sínu.

Hvernig sem þetta fer er ég að þessu út af samviskubiti (Magga borgaði skráningargjaldið og harðneitar að fá endurgreitt) og einnig fyrir góðan málstað, en við hlaupum fyrir Líf og allar mæður og börn í heiminum (þetta verður hluti af peppræðunni minni fyrir "leik" á morgun).

Bjórar og bland í poka eru velkomnir á endalínuna og ef einhver nennir að hjóla með slíkan varning á veiðistöng fyrir framan mig allan tímann þá væri það vel þegið.

Hlakka til að sjá ykkur á Menningarnótt, áfram við!

Andlega hliðin

Nei ég er ekki hætt við. Hef bara verið löt að blogga (og þar af leiðandi hlaupa). Þar sem að mjaðmirnar öskra af vaxtaverkjum líkt og þær gerðu þegar að ég tók stökkið úr 167cm í 168cm (en opinberar tölur segja 169) hef ég einungis hlaupið einu sinni síðan að ég hlammaði mér í bloggstólinn síðast. Það hlaup átti sér stað á fimmtudaginn síðasta þar sem að 6 kílómetrar lágu í valnum. Tíminn skal ekki gefinn upp, vil ekki fæla samhlauparana frá mér svona stuttu í mót. Lifði þetta af, en ekki mikið meira en það.

Í öllum íþróttum er mikilvægt að huga að andlegu hliðinni og hef ég einbeitt mér að henni síðustu dagana. Kannanir sýna að þeir sem horfa mikið á fótbolta eru betri í fótbolta en þeir sem gera það ekki. Ég fylgdist því grannt með maraþon keppni karla, andaði að mér visku lýsandans og ímyndaði mér hvernig ég myndi hlaupa. Er að spá í að nota sama hlaupastíl og þessi sem varð í 2.sæti, þessi sem hljóp alltaf heim úr skólanum með bækurnar í hendi, get ímyndað mér að bjórinn sé í hægri hendinni og það má ekki hellast úr honum. Ég ætla líka að passa mig að vera alltaf að stoppa og fá mér vatn og kannski gefa fólkinu high five á leiðinni. Já verð að sýna Ólympíuandann. Eins hef ég heyrt að pasta-át sé gott fyrir svona mót og hefur það verið stundað ákaft. Þarf að sauma hlaupabuxurnar þar sem að saumurinn fór í hlaupinu um daginn. Skil ekkert í því. Ætla að fara í fótabað í hlaupaskónum svo ég fái ekki hælsæri, það gekk alltaf í boltanum í gamla daga. Verð að muna að laga playlistann, það er ekkert eins skemmandi fyrir andlegu hlið hlaupsins en léleg lög, fer hreinlega í fýlu ef að rangt lag kemur upp á fóninn. Ég man hvernig það fór fyrir mér síðast þegar að lag fór í taugarnar á mér á meðan að ég hljóp...

Á meðan að ég hlúi að andlegu hliðinni klára ég leifar sælgætiskaupa helgarinnar, en markmiðið er nammilaus vika og eitt hlaup í viðbót áður en 10km eru farnir.

Hef stofnar styrktarsíðu en er bara komin með 0kr. Hef trú á að ég nái þúsund króna markinu áður en hlaupið hefst.

Ætla að fara að horfa á Rocky, The Miracle og Mighty Ducks. Þær geta ekki klikkað.